تیرنگ، حجت الاسلام و المسلمین حاج محمد حسین گلکار استاد و محقق حوزه و دانشگاه و معاونت پژوهش مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی
پانزده روز است که در کوچه باغهای ضیافت الهی قدم میزنیم. پانزده سحر، با نجوای «اللهم انی اسئلک» دل را شستوشو دادهایم و پانزده افطار، تمرین بندگی کردهایم تا ظرف وجودمان برای دریافت نور آماده شود. و اکنون، درست در قلهی این ماه، آنجا که ماهِ آسمان کامل میشود و قرص سیمگونش شبِ تاریک را روشن میکند، خورشیدی دیگر در زمین مدینه طلوع میکند تا معنای «کمال» را به تصویر بکشد.
امشب، شبِ «بدر» است؛ اما نه فقط بدرِ آسمانی. امشب شبِ کامل شدنِ شادیِ خانهی وحی است. نیمهی رمضان، ایستگاهِ تلاقیِ زمین و آسمان در نقطهی اوج است. گویی خداوند این ماه را دو نیم کرده است: نیمی را برای صعود ما با نردبان روزه و نماز قرار داد، و درست در میانهی راه، «حسن (ع)» را به ما هدیه داد تا بدانیم بدون «ولایت» و بدون «محبت»، صعود به قلههای عرفان ممکن نیست.
✓میلادِ سبزِ کریم
امشب، اولین میوهی پیوندِ «نور» و «کوثر» به دنیا میآید. امام حسن مجتبی (ع)، آن تجسمِ اخلاق، آن اقیانوسِ آرامش و آن قلهی رفیعِ کرامت. او میآید تا به ما بیاموزد که در سختترین طوفانهای روزگار نیز میتوان «کریم» بود. او «کریم اهلبیت» است؛ و چه واژهی پررمل و رازی است این «کرم».
کرم، تنها بخشیدنِ نان و خرما نیست؛ اگرچه سفرهی حسن (ع) همیشه پهن بود و دستش گشاده. اما کرامتِ حقیقی در «بخشیدنِ خویشتن» است. کرامت یعنی در اوج قدرت، صبور باشی. کرامت یعنی در برابر دشنامِ جاهلان، لبخند بزنی و با محبت، خارها را به گل تبدیل کنی. عرفانِ حسنی، عرفانِ سکوتِ پرهیاهو و صبرِ انقلابی است. او به ما یاد داد که گاهی «صلح» و «نرمشِ قهرمانانه»، از هزار شمشیر برّندهتر است، اگر برای حفظِ اساسِ دین باشد.
✓درسهای نیمهی راه
ما اکنون در میانهی راهیم. شاید در این پانزده روز، خستگی بر جسمهایمان نشسته باشد، شاید تشنگی و گرسنگی توانمان را کم کرده باشد. اما تولد امام مجتبی (ع) پیامی روشن دارد: «عشق، خستگی نمیشناسد».
اگر در نیمهی اول ماه، کوتاهی کردهایم، اگر هنوز گرد و غبار غفلت بر آینه دلهایمان باقی است، امشب شبِ جبران است. امشب باید دست به دامانِ «کریم» شد. رسمِ کریمان این است که نپرسیده میبخشند و نخواسته عطا میکنند. چه پناهگاهی امنتر از آستانِ پسری که شادیِ قلبِ پیامبر (ص) و آرامشِ جانِ علی (ع) و فاطمه (س) است؟
✓نیایشِ شبِ میلاد
خدایا! به حقِ این مولود مبارک که نامش «حسن» است و خُلقش «احسن»، در این نیمهی ماه، نیمهی خالیِ وجود ما را با نور معرفت پر کن.
پروردگارا! ما را مهمانِ سفرهی کرامتِ امام مجتبی (ع) بگردان تا بیاموزیم چگونه ببخشیم پیش از آنکه از ما بخواهند، و چگونه محبت کنیم پیش از آنکه محبت ببینیم.
امشب، در این نقطه عطفِ رمضان، دلهایمان را گره میزنیم به شالِ سبزِ سیدِ جوانان اهل بهشت و زمزمه میکنیم:
ای کریمِ آل طه! دستان ما خالی است و سفرهی تو وسیع؛ نگاهی کن که نگاه تو، کیمیای سعادت است.
