گاهی تاریخ، تنها یک روایت نیست… گاه، یک لحظه، تمام راه است… و غدیر، همان لحظه است.

گاهی تاریخ، تنها یک روایت نیست… گاه، یک لحظه، تمام راه است…

ایمان، گاهی با زبان ابراز می‌شود؛ گاهی با اشک… اما امروز، روزی‌ست که ایمان، با قربانی کردن خواسته‌ها معنا می‌شود. امروز، عید قربان است؛

رمضان به نیمه رسیده و حال، کشتیِ روزه‌داران به امواج سهمگین و پرشکوهِ شب هفدهم رسیده است. شبی که تاریخ آسمان و زمین را ورق زد؛ شبی که اگرچه ماه در آسمان رو به کاستن نهاده، اما خورشیدِ حقیقت در صحرای «بدر» طلوعی ابدی کرد.

پانزده روز است که در کوچه باغ‌های ضیافت الهی قدم می‌زنیم. پانزده سحر، با نجوای «اللهم انی اسئلک» دل را شست‌وشو داده‌ایم و پانزده افطار، تمرین بندگی کرده‌ایم تا ظرف وجودمان برای دریافت نور آماده شود.

صدای پای «نور» می‌آید. گوش بسپار… آیا می‌شنوی؟ گردش ایام بار دیگر به نقطه‌ی اوج خود رسیده است. زمین نفس می‌کشد و آسمان، درهایش را چهارطاق گشوده است تا ساکنان خاک را به ضیافتی فراخواند که میزبانش، پروردگارِ «نور و عشق» است و غذای سفره‌اش، «آگاهی و بیداری».

باز صدای پای آشنایی می‌آید؛ صدایی که از جنس زمین نیست، بلکه طنینی از ملکوت است که بر جان‌های خسته می‌نشیند. هلال ماه، این‌بار نه فقط یک نشانه‌ی نجومی، بلکه لبخندِ آسمان است به روی زمین. درهای آسمان گشوده شده و منادیِ عشق، دعوت‌نامه‌ای به نام «رمضان» را برای ساکنانِ خاک فرستاده است.

بعثت، یک واقعه تاریخیِ دوردست نیست؛ بعثت، لحظه‌ای است که هر انسان می‌تواند دوباره متولد شود. ۲۷ رجب، فقط یادآور آغاز پیامبری رسول خدا ﷺ در غار حرا نیست؛ یادآور لحظه‌ای است که «انسانِ سردرگم» صاحب نقشه راه شد، لحظه‌ای که آسمان تصمیم گرفت در زمین «عقل، معنا و مسئولیت» را با هم آشتی دهد.

پانزدهم رجب، روزی است که دل ناگهان می‌ایستد؛ نه از فقدان یک انسان عادی، که از اندیشیدن به خاموشی ظاهری بانویی که صدایش هرگز خاموش نشد. ارتحال حضرت زینب سلام‌الله‌علیها، پایان یک حضور نیست؛ آغاز یک «راه» است؛ راهی برای زیستن در میانه بحران‌ها، ایستادن در اوج داغ‌ها و مؤمن ماندن وقتی زندگی، همه‌چیز را از انسان گرفته است.

سیزده رجب، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک «نشانه» است. نشانه‌ای برای آنان که می‌خواهند بفهمند انسانِ درست، چگونه ساخته می‌شود. روزی که کعبه شکافته شد تا علی(ع) متولد شود، پیام روشنی داشت: گاهی حقیقت، از دل شکستن‌ها زاده می‌شود؛ از دل شکافتن عادت‌ها، ترس‌ها و تصویرهای کهنه از زندگی.