محمد جویباری، مدیرمسئول روزنامه تیرنگ:
میلاد امام حسن عسکری(ع)، میلاد امامی است که بخش مهمی از عمر پربرکت خویش را در روزگار فشار، محدودیت و غربت سپری کرد؛ اما سختیهای زمانه نتوانست از عمق اثرگذاری و هدایت آن حضرت بکاهد.
امام حسن عسکری(ع) در سال ۲۳۲ هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشودند و در سال ۲۵۴ هجری قمری، پس از شهادت پدر بزرگوارشان امام هادی(ع)، عهدهدار مقام امامت شدند. دوران امامت ایشان تنها شش سال به طول انجامید؛ شش سالی که با محدودیتهای شدید حکومت عباسی و تلاش برای فاصله انداختن میان مردم و خاندان پیامبر(ص) همراه بود.
اما تاریخ نشان میدهد که بزرگی انسانها را نمیتوان با دیوارهای محدودیت محصور کرد. امام عسکری(ع) در همان شرایط دشوار، با تربیت شاگردان، هدایت یاران و تقویت مبانی اعتقادی، جامعه شیعه را برای آیندهای مهم آماده کردند.
یکی از مهمترین ابعاد زندگی آن حضرت، آمادهسازی شیعیان برای دوران غیبت امام زمان(عج) بود. جامعهای که سالها به ارتباط مستقیم با امام عادت کرده بود، باید میآموخت چگونه در دورهای متفاوت، ایمان، مسئولیت و پیوند خود را با مسیر امامت حفظ کند. این تدبیر، از مهمترین میراث امام حسن عسکری(ع) برای تاریخ تشیع است.
امروز نیز بازخوانی سیره آن حضرت، یادآوری اهمیت ایمان، مسئولیتپذیری، صبر و خدمت به مردم است. جامعهای که این مفاهیم را جدی بگیرد، حتی در دشوارترین روزها نیز میتواند مسیر خود را پیدا کند.
میلاد امام حسن عسکری(ع) فرصتی است برای آنکه از غربت و مظلومیت آن امام بزرگ بگوییم، اما در کنار آن، از درایت، آیندهنگری و میراث ماندگار ایشان نیز سخن بگوییم؛ میراثی که قرنهاست در جان و اندیشه پیروان اهلبیت(ع) زنده مانده است.



























































































