رضا شریعتی، خبرنگار روزنامه تیرنگ:
مازندران استانی است که جغرافیا، اقتصاد و زندگی روزمره آن به جادهها گره خورده است. از یکسو محورهای کوهستانی که استان را به پایتخت و مرکز کشور متصل میکنند و از سوی دیگر شبکهای از راههای ساحلی و روستایی که شریانهای اصلی گردشگری، کشاورزی و حملونقل محسوب میشوند. با این حال، فرسودگی زیرساختهای جادهای، افزایش حجم تردد و نبود تناسب میان ظرفیت راهها و نیاز واقعی استان، به چالشی مزمن تبدیل شده که هر سال در قالب ترافیک سنگین، تصادفات و نارضایتی عمومی بروز پیدا میکند.
حجم بالای سفرهای فصلی و حضور میلیونها گردشگر، فشار مضاعفی بر راههای مازندران وارد میکند. در کنار آن، تردد مستمر کامیونها و خودروهای سنگین مرتبط با بخش کشاورزی و صنعت، فرسایش روسازی را تسریع کرده و ایمنی مسیرها را کاهش داده است. نتیجه این وضعیت، افزایش تصادفات، اتلاف زمان، بالا رفتن مصرف سوخت و آسیب به اقتصاد محلی است.
ضرورت بهسازی راههای مازندران، پیش از آنکه یک مطالبه عمرانی باشد، یک نیاز اجتماعی و اقتصادی است. نخستین راهکار، اولویتبندی پروژهها بر اساس نقاط حادثهخیز و محورهای پرتردد است؛ منابع باید به مسیرهایی اختصاص یابد که بیشترین نقش را در کاهش خطر و روانسازی ترافیک دارند. دوم، استفاده از روشهای نوین نگهداری راه مانند روکشهای مقاوم، زهکشی اصولی و پایش هوشمند وضعیت جادههاست تا عمر مفید راهها افزایش یابد و هزینههای تکراری کاهش پیدا کند.
راهکار سوم، تکمیل و تسریع پروژههای نیمهتمام و محورهای جایگزین است؛ پروژههایی که میتوانند بار ترافیکی را از جادههای اصلی بردارند اما سالهاست به دلیل کمبود اعتبار معطل ماندهاند. در کنار این موارد، جذب سرمایهگذاری بخش خصوصی در قالب مشارکتهای عمرانی، بهویژه در محورهای گردشگری، میتواند سرعت بهسازی را افزایش دهد. در نهایت، بهسازی راههای مازندران نیازمند نگاه بلندمدت و هماهنگی میان دستگاههای اجرایی است؛ نگاهی که جاده را نه صرفاً مسیر عبور، بلکه زیرساختی حیاتی برای توسعه پایدار استان بداند.
