*تیرنگ، حجت الاسلام و المسلمین حاج محمد حسین گلکار استاد و محقق حوزه و دانشگاه و معاونت پژوهش مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی*
رمضان به نیمه رسیده و حال، کشتیِ روزهداران به امواج سهمگین و پرشکوهِ شب هفدهم رسیده است. شبی که تاریخ آسمان و زمین را ورق زد؛ شبی که اگرچه ماه در آسمان رو به کاستن نهاده، اما خورشیدِ حقیقت در صحرای «بدر» طلوعی ابدی کرد.
امشب، سالگردِ نخستین آزمونِ بزرگِ عشق است. «یومالفرقان». روزی که خدا خواست تا صفِ مدعیان از صفِ عاشقان جدا شود. در سحرگاه هفدهم رمضان، ۳۱۳ ستاره در برابر سیاهیِ لشکر کفر ایستادند تا ثابت کنند که در قاموسِ عشق، «تعداد» معنا ندارد؛ آنچه هست، «اخلاص» است و «فنا».
بدر، تنها یک جنگ در دل تاریخ نیست؛ بدر، میدانِ نبردِ همیشگیِ انسان است.
امشب، یادآور آن لحظهای است که پیامبر رحمت (ص)، دست به دعا برداشت و نصرتِ الهی را طلب کرد. اما این نصرت، مجرایی میخواست؛ دستی میخواست که از آستینِ قدرتِ خدا بیرون بیاید و بتهای زر و زور را درهم بشکند. و آن دست، دستِ علی (ع) بود.
در هفدهم رمضان، چشمهای ملائکه به جوانی خیره بود که زمین زیر پایش میلرزید. امیرالمومنین، علی بن ابیطالب (ع)، در این میدان نه فقط با شمشیر، که با «حقیقتِ ولایت» میجنگید. روایات میگویند نیمی از مشرکانِ بدر، مستقیم با ضربات صاعقهوارِ حیدر کرار به خاک افتادند و نیمی دیگر با مددِ فرشتگانی که به احترامِ رزمِ علی (ع) فرود آمده بودند.
چرا یادکردِ علی (ع) در شب هفدهم، کیمیاست؟
چون «بدر» نمایشگاهِ توحیدِ عملی علی (ع) بود. او در بدر نشان داد که وقتی انسان در خدا فانی شود، دستش «یدالله» میشود و ضربتش «ضربةُ الله». او در اوج قدرت، خشمگین برای نفسِ خود نبود؛ او تجلیِ غیرتِ الهی بود. امشب، شبِ درخششِ آن جوانمردی است که بعدها پیامبر در وصفش فرمود: «اگر تمام ایمان در کفه ترازو و عملِ علی در کفه دیگر باشد…».
درسِ عرفانی امشب برای من و تو چیست؟
ما نیز در این شبهای ضیافت، در «بدرِ درون» گرفتاریم. لشکرِ هواهای نفسانی، شیاطینِ ناامیدی و بتهای تعلقات دنیوی، در برابرِ ایمانِ نحیفِ ما صف کشیدهاند. ما نیز محاصرهایم.
اما امشب، کلیدِ پیروزی همان است که در بدر بود: توسل به ولایتِ علی (ع).
امشب باید از عمقِ جان فریاد بزنیم. باید علی (ع) را صدا بزنیم تا با ذوالفقارِ معرفتش، به یاریِ دلهای محاصرهشدهمان بیاید. اگر در بدر، ۳۱۳ نفر با تکیه بر نفسِ قدسی پیامبر و بازوی علی پیروز شدند، ما نیز اگر در این شب هفدهم، دل را از «غیر» خالی کنیم و خالصانه نصرت بخواهیم، ملائکه «مُسَوِّمین» (نشاندار) به یاریمان خواهند شتافت.
دعا و پایان:
خداوندا! به حرمتِ خونهای پاکی که در بدر بر زمین ریخت و به قداستِ بازوانِ خیبرگشای علی (ع) در این شب؛
«بدرِ کبرایِ» وجودِ ما را به پیروزی برسان. بتهای درونمان را بشکن و ما را از ظلمتِ «کثرت» به نورِ «وحدت» برسان.
ای خدایی که در هفدهم رمضان، حق را از باطل جدا کردی؛ چشمِ دل ما را به نورِ «فرقان» روشن کن تا در غبارِ فتنههای آخرالزمان، راه را گم نکنیم.
یا مظهر العجائب، یا مرتضی علی (ع)، مددی…
