تیرنگ:
حسن پور شهروند خبرنگار مازندرانی در گفتوگو با ما از زخمی گفت که سالهاست بر تن شهرهای گردشگری استان نشسته؛ زخمی که نامش «توسعه بیبرنامه» است. او معتقد است مازندران با همه ظرفیتهای کمنظیرش، از جنگل تا دریا، هنوز نتوانسته سهم واقعی خود را از صنعت گردشگری پایدار بگیرد و بومگردی همان حلقه گمشدهای است که میتواند این معادله را تغییر دهد.
به باور او، شهرهایی مانند رامسر، چالوس، متل قو و بابلسر سالهاست میزبان موج عظیم مسافراناند؛ اما زیرساختهایشان همپای این موج رشد نکرده است. ترافیکهای فرساینده، انباشت زباله، کمبود اقامتگاههای استاندارد و فشار بر منابع طبیعی، چالشهایی است که هر تعطیلات دوباره تکرار میشود.
حسن پور میگوید بومگردی فقط ساختن چند اقامتگاه سنتی نیست؛ بلکه نگاهی تازه به توسعه محلی است. به اعتقاد او، اگر روستاهای اطراف تنکابن یا ارتفاعات دودانگه و چهاردانگه در ساری با برنامهریزی درست به شبکهای از اقامتگاههای بومی، کارگاههای صنایعدستی و تورهای طبیعتگردی متصل شوند، هم فشار از شهرهای ساحلی برداشته میشود و هم درآمد به شکل عادلانهتری توزیع خواهد شد.
او تأکید میکند که مسافر امروز فقط به دنبال ویلا و برج ساحلی نیست؛ تجربه میخواهد. تجربه غذاهای محلی، موسیقی بومی، شالیزارهای مهگرفته و جنگلهای هیرکانی. بومگردی میتواند این تجربه اصیل را ارائه دهد، به شرط آنکه آموزش جوامع محلی، نظارت دقیق بر ساختوساز و حمایت واقعی از کارآفرینان روستایی در دستور کار قرار گیرد.
این شهروند خبرنگار معتقد است مدیریت پسماند باید اولویت نخست شهرهای گردشگرپذیر باشد. او میگوید نمیتوان از طبیعت سخن گفت اما سواحل و جنگلها را در پایان هر تعطیلات رهاشده و آلوده دید. به باور او، شوراهای شهری و دهیاریها باید با مشارکت مردم و سرمایهگذاران، طرحهای جامع گردشگری پایدار تدوین کنند؛ طرحهایی که در آن ظرفیت برد هر منطقه مشخص باشد.
حسن پور در پایان تأکید میکند مازندران بیش از هر چیز به تغییر نگاه نیاز دارد؛ از نگاه مصرفی به نگاه حفاظتی. اگر بومگردی جدی گرفته شود، نهتنها اقتصاد محلی جان تازه میگیرد، بلکه هویت فرهنگی و طبیعت کمنظیر استان نیز برای نسلهای آینده حفظ خواهد شد. این انتخابی است میان سود کوتاهمدت و آیندهای ماندگار برای شمال ایران.
