محمد جویباری، مدیرمسئول روزنامه تیرنگ
مادر هرمزگانی سلام
حالت چطور است؟
حالا چگونه در سرمای زمستان سیل اشکانت جاریست و غصه شهادت فرزندت در دلت هست؟ …
چگونه دیدی سکوت جهان را و چگونه این غم بزرگ را تاب آوردی؟
چگونه به ویرانه ها می نگری و رویاهای بر باد رفته فرزندانت را در ویرانه ها جست وجو میکنی؟
چرا فریاد نمیزنی این حاصل سکوت جامعه جهانی در برابر ظلمی است که به فلسطین شده است؟
امروز دست های یخ زده فرزندان ایران زیر آوار مدرسه منتظر کسانیست تا برای یاریش بشتابند.
مادر …
چگونه مرا می بخشی در حالیکه ندانستم توچگونه مبهوت به اطرافت نظاره میکردی و برای اینکه ندانستم بر تو چه گذشت،برای اینکه سکوت ها را نشکستم و برای اینکه تسکین برای داغ هایت نشدم، برای اینکه نگفتم جامعه جهانی جام جهانی اینجاست .
ببخش که نگفتم…نگفتم که حالا وقت اندیشه کردن است…
آری مادرم حقیقت این است همه جهان چشمانشان را به حقایق بستند و در قبال مسئولیتشان سکوت کرده اند …سکوت کردند در برابر حقیقتی که برای جهان نمایان شد حقیقتی که نشان می داد هدف آمریکا و اسرائیل استکبار است…
ببخش مادرم…مادر میدانم داغ تو چیست مادرم می دانم چشمان نمناکت هنوز منتظر کسانیست که بیایند وببیند چگونه فرزندت شهید شد… مادرم سخت است که جسم بی جان فرزندت را بینی چه سخت است ….
مادرم مرا به خاطر کاستی هایم ببخش ببخش که صدایت را انعکاس ندادم ببخش که اشک هایت را دیدم اگر سکوت کردم وببخش که فریاد نزدم ایرانی :((ایرانی غرق در ماتم شد))ببخش که نگفتم فرزند تو نه دانشمند هسته ای بود نه رزمنده و نه سیاستمدار….
همه ایران با هم آبادت میکنیم نمی گذاریم تا این تجاوز تو را از پا در بیاورد …ان شالله
