یادداشت، رقیه سعیدی نژاد
مردمان مازندران اغلب در شرایط سخت و طاقت فرسا زندگی می کردند اما برای حفظ آبرو و جابت خویش از جان مایه می گذاشتند این مردمان با هر شرایطی کنار می آمدند و تنها با یک ضرب امثل به شرح حال خود یا دیگران بسنده می کردند. گاهی برای آنکه به دیگران کمک کنند از کلمات و جملات استعاره استفاده می کردند این ضرب المثل که اکنون به آن اشاره می شود وصف حال شخصی است که هیچ توقعی از دنیا ندارد و فقط قصد دارد عمر را سپری کند اما مزاحم کسی نباشد.
وِنِه: برای او لا: لحاف رو انداز سیوتیل یا بِنِه: زمین خالی لابن : زیرانداز یا تشک
سه ماه بوگذشته که مَش رضا وَچون وِرِه بَوِرد بینه شهر تا وِنِه زمین و خِنِه رِه بَروشِن. مش رضا خاخِرون وِنسِه ناراحِت بینه گِتِنه وِه بورده شهر میرنِه وِنِه وَچون شِه پیِر خوِر رِه هیچکی رِه نِدانه تا اینکه اَتّا روزمَش رضا محلی وَچِه وِرِه شهر دِله پِل عابر پیاده زیر بدیه اَتّا کارتون بِهِشت بیه باخِت بیه خَلِه ناراحِت بهیه بِمو مش رضای خِرزا رِه بَته علی جان اَتّا شو شِه فامیلاره جمع هاکِرده وشون خَوه بته : فامیلای عزیز مش رضا اَمِه گتِ دایی هسّه گتِ اَمِه فامیلا هَسّه وِنِه وچون ناخَلِف دَر بیَمونِه اما مِه نَونِه وِرِه بی خیال بَویم هَمه دَست به دست هم هادیم وِرِه سامون هادیم شِجاع عمو بته: پِسر مگه مش رضا دایی کِجِه دره شِه وچون سره بهترین زندگی ره دارنه . علی جان سر تکون هِدا بته اَی عموجان تِه دُور بَگِردِم خِدا وِنِه وچون رِه خیِ نصیب نَکنِه وشون وره بوردنه دفترخنه ونه جا اِمضا بیتنه ونه مال و اموال ره بروشِن بَعد وره بَوردنه خیابون سَر وِل هاکِردِنه اِسا آسمون وِنِه لا هسّه سیو تیل وِنِه لابِن خدا رحم هاکِنه . دایی پهلوون بِرمه گَلی بته : الهی خدا ونه وچون سر بیاره چتی شِه پیرآبرو رِه صَرا دَکِردِنه خِدا وشون جا نوگذره. همه باهم تصمیم بهیتنه وره بیارن محله، اَتا جا وِنِسه دِرِست هاکِنِن وره دارِن تا وِنِه عُمِر سَر بوه.
