آش تا دم در، پلو تا دم دروازه ، نون تا فردا انسان را از گرسنگی ایمن نگه مي دارد.

حسِن دایی یِک ماه منتظر بیه تیلر زَن بیه دَشتِ کِل هاکِنه وِه شِه بیل جا اَتّا مرز رِه اَتی کِل هاکِرده و لینگِ لو هاکِرده تیمجار رِه اُوو دَوِسه، اَمروز صِوایی دَشتِ سَر دَهیه تا مِهدی تیلر پِشت بیمو

مِرات (مراد)عمو دشتِ سَر مَرز چیندِسّه تا کیله اُو دَر نَشوئِه ،حاجی صابر وِنِه دشتِ هِمسادِه بیه، تیل لینگِ لو کِردِه کِه وِنه چِش دَکِتِه مِرات عمو رِه بَدیه، چورِه هِدار هاکِردِه بیَمو ونِه پَلی بته: مِرات عمو خِداقُوت تِه تَن خِدا خار(سلامت) دارِه بِرار اَشون کوه دَیمه

در فرهنگ اصیل و ماندگار ایران بویژه مازندران فرزندان جایگاه خاص و پراهمیتی دارد مادران تمام یافته ها و اندوخته های خود را با دختران شان به اشتراک می گذارند و در طول زندگی سعی می کنند فرزندانشان را زیر پروبال خود بگیرند به این شکل ضرب المثل های زیادی در خصوص فرزند وجود دارد که به یکی از اینها خواهد پرداخت.

یاسر عمو و وِنِه خوردِ بِرار قاسم عمو خله آرزو داشتنه کربلا مکه بورن سالای سال نذر و نیاز کردنه خدا جور هاکنه وشون بورن زیارت پابوس امامون . اتا سال که ایرون عراق جنگ توم بهیه کربلا بوردن راحات بهیه یاسرعمو بورده شه و شه برار نوم ره حج و زیارت بنویشته وشون دتا شِه گو و گِسفِند بَروتنِه و اَتی پول صندخ دِله داشتِنه

ما رفتیم عروس خانم را ببینیم عروس رفته صحرا ازگیل بچینه. کنایه به اینکه مهمانانش اهمیت مداده است

شامیرزا اَتّا ریکا مهندس راه وشهرسازی بیه که اداره دِلِه آدِم خَلِه مُهمّی بیه وِه هر سال سه بار اِموئِه شِه محله پِیر و مار سَر زوئه .خا وِنه سر خله شِلّوغ بیه پیر و مار هم انتظار ناشتنه که ریکا بیه وشون پَهلی

حاجیه ساره دِ تا گو داشته سِه تا گوکزا، هر روز صوبِ نماز بخوندِسه ِصواحی چاشته خِرنِه گو و گوکزا رِه وَرنه جِنگِل دِلِه وِل کِنده اَی نِماشون شونه وِشونّه یارنه اَتا روز دَهیه شیه جنگل اَتا گوکزا لینگ شِل زوئه بِمو مَش خوسرو پیش بته مش خوسرو عا مش خوسرو مه گوکزا لینگ شِل زَندِه اَد دَقه وِرِه هارِش

مش عبِدِلله اخِر سَری ریکا اَتا کَم بِلا بیه، نا وِنِه درس بخوندِسِن مَعلوم نَهیه کارسَر شیه دِ روز دَهیه اَی فِردا بیکارکِلِه محلِه دِله چَرخ گیته وَ مَش عبِدِلله وِنه دَس بِلا دکِته .

شاطِرعباس آتا گَت نونوایی داشته شیش پِشتِه آبادی رِه نون دائه، سِه تا کارگِر داشته اَتا از این وَچون حِسِن نوم عَزِب قِلی بیه وِنه شوغِل چونه زنی بییه.