سیِد مریم خلهِ زن با خِدا و با ایمونی بیه وِنه سِره هَمیشِک خِدا، امام حُسَین و وِنه وچون روضه چِراغ روشن بییه، مردِم خَلِه نذر و نیاز کِردِنه حاجِت گیتِنه خله موجِز دینه همیتا وِسه سید مریم شِه میهمون خِنه ره تَکیه واری دِرِس هاکِرده مردِم اِمونه حاجت روایی .

کدخدا ریکای عاروسی ۳۰۰ نفر دعوِت بینه اتا باغِ میز و صندلی دَچینِه مردِم ره فامیلا ره هاکِردنه بآمونه عاروسی وِنه چاشت و شوم خَلِه خوشمِزه بیه همه بخِردِنه بوردِنه

طیبه شِه پیر مار ِخُورده کیجا بیه وِنه گتِّر خاخِرون همه کارا ره کردنه ولی وه چون کِچیکتِر بیه بورده شهر دَرس بخوندِسه مَندِس بهیه

مازندرانی ها افراد با حجب و حیایی هستند و اغلب این مردمان هیچگاه راضی نمی شوند کار خود را به شانه دیگری بیندازند و همیشه تا توان دارند خودشان کارشان را انجام می دهند.

در زمان هایی که زندگی روستایی در مازندران بسیار رونق داشت هر خانواده در حیاط منزل یک سگ داشت که علاوه بر نگهبانی همراه گله و چوپان به صحرا می رفت و بازمی گشت سگ ها علاقه زیادی به بوی پای صاحبان خود دارند

پلنگ در مازندران نشان قدرت و ابهت است و اکثر اوقات هرگاه بخواهند فردی را به پهلوانی معرفی کنند می گویند مانند پلنگ بی بدیل و پر قدرت است در معانی کوهستانی پلنگ در مناطق بلند می ایستد و با چشمان تیزبین به پایین دست نگاه می کند و شکارش را انتخاب می کند هرگز به شکاری که زخمی یا باردار باشد حمله نمی کند حتی به کودکان شکار حمله نمی کند و رحم عجیبی بر ضعیفان دارد برای همین مردمان کوهستان پلنگ را برای مردانگی و مروت هم بکار می برند و به مردانی که ضعیف کشی نمی کنند می گویند پلنگ واری یعنی مانند پلنگ

مازندران مهد تمدن و دیانت است مردمانی با باور های بسیار سپید و روشن که در ادبیات و گفتار شفاف و گویا سخن بر زبان جاری می کنند مازنی ها اغلب بی ریا و امیدبخش باهم گفتگو دارند و کمتر از الفاظ منفی و نامید کننده سخن می گویند

ممدعلی ِکش (kash : هم به پهلوی بدن معنی می دهد و هم به کنار و جنب مکان) ناسور بهیه خله برمه زاری کرده نناجان اون سامون ( samon : محدوده خانه یا مرز خانه یا زمین را گویند) سر دهیه ممدعلی ره بدیه ونگ هِدا عا جان در بوره ممدعلی جان ته دور بگردم چه بلا ته سر بیمو صادق اون هدار( hedar : عبور کردن) د هیه تن بیمو بته نن جان چی بهیه ؟ نن جان شه دس سر یزو بته ندومبه ممدعلی شه کش ره دارنه لنگش زنده انه .

سهراب بعد از فوت شِه پیِر اَتّا جِوان نااهل دِه بالا بیه، اهالی دِه بالا خَلِه ِونِه دَس گَلِه داشتِنه نِصف شو مَحلِه دِلِه داد و بیداد کِرده بَعضی ماقِع الِکی هِمسایه وچِه رِه وَنگِ وا دائِه که مَردِم بیدار بَوِن

اتا روز گت بِبا مِره ونگ هِدا کِه عا گلنار خانم برو بور لِتکا دِتا گت کَهی ره بیار تا اَمشو کَهی پته سر بِهلیم ته دایی و ونِه زِک زا درنه انّه اینجه