با جمله‌ای از شهید دکتر علی لاریجانی شروع می‌کنم: «اگر باد بکارید، طوفان درو می‌کنید!»

دلقکی با کفش پاشنه‌بلند، از پشت میزهای کی‌یف البته با دستور و هماهنگی اربابانش دستور حمله به خزر می‌دهد.

ای دنیا، تماشا کن! ببین که روزی ایران در دوران پهلوی، در چنگال خائنی بود که حافظ منافع آمریکایی‌ها شده بود. ببین که در همین خاک، لایحه شوم «کاپیتولاسیون» امضا می‌شد؛ لایحه‌ای که با وقاحتی وصف‌ناپذیر، ایرانی را با سگ آمریکایی برابر میکرد و حاکمیت این سرزمین، در برابر تکبر واشینگتن زانو می‌زد

شهید... ۶۸ پاره‌تن. بخوانید این عددها را. اما با خون جگر بخوانید! این‌ها عدد نیستند؛ امضاهای خونیِ بچه‌های میناب بر پیشانیِ تاریخ‌اند.

روزی که پروازهای مستقیم ایران به صنعا آغاز شد، هیچ‌کس نباید آن را یک تصمیم اداری می‌دید؛ آن روز، ضربه‌ای بود بر پیکره‌ی استکباری که گمان می‌کرد یمن را در حصار خود خفه کرده است

به نامِ الله، که فرمود: «و هرگز گمان مَبر که خداوند از آنچه ستمکاران می‌کنند غافل است»

تصاویری که در فضای مجازی می‌چرخید، نه یک گزارش، که تکه‌هایی از یک حقیقتِ غیبی بود. در غوغای تشییع امام‌ شهید، در آن مسیرِ غریبِ نجف به کربلا، چشم می‌افتاد به عکس‌های شهید طهرانی‌مقدم و فیلسوف شهید دکتر لاریجانی در دستان عزاداران.

می‌نویسم... نه با جوهر، که با خونِ دل و شوقِ تلاوت. در خلوتگاهِ روحم، جایی که هر واژه بوی شهادت می‌دهد، این خطوط را چون دعایی برای بیداری می‌تراشم.

بیا... بیا و در این ساحَت، هم‌نوا با گمنام‌هایی شو که نامشان را در جریان‌های زائلِ دنیوی گم نکردند، تا در نامِ مطلق گم شوند. گوش‌سپاری کن به طنینِ گریه‌هایی که از اروند و شلمچه می‌آید؛ گریه‌هایی نه از سر ضعف، بلکه از سر شوق!

پیام راهبردی و حکیمانهٔ رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، پس از امضای تفاهم‌نامه، پیامی روشن برای آنانی داشت که ابهاماتی را در روزهای گذشته در مورد توافق و نظر رهبر معظم انقلاب مطرح می‌کردند