تیرنگ، حجت الاسلام و المسلمین حاج محمد حسین گلکار استاد و محقق حوزه و دانشگاه و معاونت پژوهش مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی
باز صدای پای آشنایی میآید؛ صدایی که از جنس زمین نیست، بلکه طنینی از ملکوت است که بر جانهای خسته مینشیند. هلال ماه، اینبار نه فقط یک نشانهی نجومی، بلکه لبخندِ آسمان است به روی زمین. درهای آسمان گشوده شده و منادیِ عشق، دعوتنامهای به نام «رمضان» را برای ساکنانِ خاک فرستاده است.
ما دوباره به ابتدایِ عاشقی رسیدهایم. رمضان، ماهِ «نشدن» برای «شدن» است. ماهِ نخواستنِ تنی، برای رسیدن به خواستنِ جانی. گویی خداوند، این میزبانِ بیهمتا، سفرهای پهن کرده است که غذای آن نان و آب نیست؛ بلکه نور است و معرفت. در این ضیافت، دهان را میبندیم تا دریچهی قلب باز شود. سکوت میکنیم تا صدایِ خدا را در هیاهویِ روزمرگیها بشنویم. چه رازِ شگرفی است در این گرسنگی و تشنگی، که سیریِ روح را به ارمغان میآورد. گویی جسم که سبک میشود، روح فرصتِ پرواز مییابد و غبار از آینهی دل زدوده میشود.
رمضان، بهارِ جانهاست و موسمِ رویشِ دوبارهی قرآن در سرزمینِ وجود ما. همانطور که باران زمینِ تشنه را زنده میکند، آیاتِ نورانی کلامالله در سحرهایِ این ماه، کویرِ خشکیدهی دلهایمان را سیراب میسازد. سحرهای رمضان، قطعهای از بهشت است که در زمان گم شده؛ آن لحظاتِ ناب که سکوتِ شهر با نجوایِ «اللهم انی اسئلک…» میشکند و فاصلهی بنده تا معبود، به اندازهی یک آهِ برخاسته از دل میشود. در این سحرها، میتوان عطرِ حضور را استشمام کرد؛ عطری که از هر عود و مُشکی خوشبوتر است و مشامِ جان را تا ابدیت مست میکند.
این ماه، فرصتی است برای خانهتکانیِ دل. فرصتی برای آنکه زنگارهای کینه، حسد و ناامیدی را با اشکِ سحر بشوییم و انرژیهای منفیِ انباشته شده را با نورِ ذکر و استغفار، به آرامشی عمیق تبدیل کنیم. رمضان میآید تا به ما یادآوری کند که ما مسافرانِ آسمانیم که چند روزی در قفسِ تن گرفتار شدهایم. این ماه، تمرینِ پرواز است. تمرینِ کندن از تعلقات برای رسیدن به اصلِ خویش.
و چه شبی است، «شب قدر». شبی که مقدراتِ یک سالهی عاشقان امضا میشود. شبی که ملائک فوج فوج بر زمین میآیند تا سلامِ خدا را به بیداردلان برسانند. در آن شب، میتوان ره صد ساله را یکشبه پیمود، اگر دل، حقیقتاً بشکند و اگر جان، حقیقتاً بخواهد.
بیایید امسال، رمضان را گونهای دیگر نفس بکشیم. بیایید نه فقط از طعام، که از گناه، از قضاوت، از دروغ و از هر چه رنگِ خدا ندارد، روزه بگیریم. بیایید سفرههای افطارمان را با نورِ محبت و سادگی رنگین کنیم و در لحظهی اجابتِ دعا، تمامِ گمگشتگانِ مسیرِ حقیقت را یاد کنیم.
حلول ماه مبارک رمضان، ماهِ بارشِ رحمت، ماهِ مهمانیِ خدا و ماهِ بازگشت به اصلِ نورانیِ خویش، بر شما که دل در گروِ معنویت دارید و جویایِ حقیقتید، مبارک باد. امید که در پایان این ضیافت، با جانی صیقلخورده و روحی سرشار از آرامش، عیدیِ خود را از دستانِ مهربانِ یار دریافت کنیم.
التماس دعا در لحظات ناب سحر
