دوازدهم دی، یادآور خاموشی چراغی نیست؛ یادآور روشن شدن مسیری است. نام «علامه مصباح یزدی» در تقویم، فقط یک مناسبت تاریخی نیست؛ نشانه‌ای است برای ایستادن و پرسیدن یک سؤال عمیق: علوم انسانی ما، زندگی ما را به کدام سمت می‌برد؟ و آیا علم، واقعاً دارد گرهی از نیازهای انسان باز می‌کند یا فقط صورت مسئله‌ها را پیچیده‌تر می‌سازد؟

دهم رجب، روزی است که نور، شکل تازه‌ای به خود گرفت؛ نوری که نه با طول عمر، که با عمق معنا سنجیده شد. ولادت امام محمد تقی، امام جواد علیه‌السلام، تولد حقیقتی است که بسیاری از معادلات ذهنی ما را به چالش می‌کشد؛ اینکه بزرگی الزاماً محصول سال‌های زیاد نیست، و کمال، همیشه منتظر فرصتِ زمان نمی‌ماند.

نهم دی فقط یک «روز تاریخی» در تقویم نیست؛ نهم دی یک تجربه زنده است، تجربه‌ای که هر سال از ما می‌پرسد: در لحظه‌های تاریک، چشم دلت چقدر می‌بیند؟

چهارم رجب، شب متفاوتی است؛ شبی که آسمان، از همیشه شنواتر می‌شود و زمین، مهیای تولدی دوباره. «لیلةالرغائب» فقط نام یک شب نیست؛ ترجمه‌اش اگر درست فهمیده شود، یعنی شبی که رغبت‌ها در آن زنده می‌شوند، شبی که خواستن دوباره معنا پیدا می‌کند.

سوم رجب، روزی است که آسمان، سنگین‌تر از همیشه به نظر می‌رسد؛ نه از ابر، که از اندوهِ خاموشی یک «امامِ زندگی»

در آغاز رجب، گویی زمان آرام‌تر قدم برمی‌دارد. دل، زودتر بیدار می‌شود و آسمان، مهربان‌تر از همیشه به زمین نزدیک می‌شود.

بیست و هفتم آذرماه، تنها یادآور صدای گلوله‌هایی نیست که در دانشکده الهیات پیچید و خون سرخ عالمی مجاهد، سنگفرش دانشگاه را رنگین کرد؛ بلکه نماد لحظه‌ای تاریخی است که در آن، دیوار نامرئی میان «دین» و «دانش»، و میان «سنت» و «تجدد» فرو ریخت.

امروز، روز پژوهش است؛ روزی برای پاسداشت کنجکاوی‌های سرسخت، شب‌بیداری‌های صبورانه و قدم‌هایی که آهسته اما پیوسته، مرزهای ندانستن را جابجا می‌کنند

در هیاهوی تقویم‌ها، روزهایی هستند که از حد یک مناسبت فراتر می‌روند؛ روزهایی که به یک «میثاق» شبیه‌اند.

در تاریخ انسان، کمتر روزی را می‌توان یافت که به اندازه‌ی بیستم جمادی‌الثانی، پیام‌آور امید، کرامت و معنا برای همه‌ی انسان‌ها باشد