تیرنگ، رضا شریعتی:
ماه رمضان، ماهی است که دلها آرامتر میتپند و جانها آمادهتر میشوند برای دیدار با معشوق واقعی. در این ماه، انسان بیش از هر زمان دیگری فرصت دارد تا از هیاهوی زندگی روزمره فاصله بگیرد و به درون خود سفر کند. گرسنگی و تشنگیِ روزه، تمرینی است برای مهار نفس، برای سبک شدن از وابستگیها و برای نزدیکتر شدن به سرچشمهی نور.
در رمضان، لحظهها رنگ دیگری دارند. سحرها با نجوا و دعا آغاز میشوند و افطارها با شکرگزاری و مهربانی. سفرههای ساده اما پر از برکت، یادآور این حقیقتاند که نعمتهای خداوند بیشمار است و ما چه بسیار از آنها غافلیم. قرآن در این ماه بیش از همیشه خوانده میشود و کلام الهی چون چراغی مسیر زندگی را روشن میکند. انس با قرآن، دل را صیقل میدهد و نگاه انسان را به جهان و به خویشتن عمیقتر میسازد.
رمضان همچنین ماه همدلی است؛ وقتی انسان طعم گرسنگی را میچشد، درد نیازمندان را بهتر درک میکند. صدقه، احسان و دستگیری از دیگران در این ماه جلوهای ویژه مییابد. این همدلی، پلی میشود برای نزدیکتر شدن به خدا، چرا که محبت به بندگان، راهی به سوی محبت پروردگار است.
شبهای قدر، اوج این سلوک معنویاند؛ شبهایی که دلها بیدار میمانند و اشکها بیریا جاری میشوند. انسان در این شبها با امیدی تازه به درگاه الهی روی میآورد و از گذشتهی خود طلب بخشش میکند.
رمضان فرصتی برای بازسازی ایمان، برای آشتی با خدا و با خویشتن است. اگر دل را آماده کنیم، این ماه میتواند آغاز تحولی عمیق باشد؛ تحولی که ما را یک گام، و شاید بسیار بیشتر، به خدا نزدیکتر کند.
