در تاریخِ هر سرزمین، آن‌جا که اندیشه ها به جست و جوی نور می روند و قلم ها عشق را معنا می کنند، زن، با گام هایی سرشار از ظرافت، ردّی از خود به جا می گذارد.

چرا خداوند در آیه دوم سوره نور ابتدا از زن بعد مرد نام برده ولی در آیه سوم اول از مرد بعد زن نامبرده است؟

در هیاهوی تقویم‌ها، روزهایی هستند که از حد یک مناسبت فراتر می‌روند؛ روزهایی که به یک «میثاق» شبیه‌اند.

مِه جانِ مار مِلائِکه سَرِزمینه

در تاریخ انسان، کمتر روزی را می‌توان یافت که به اندازه‌ی بیستم جمادی‌الثانی، پیام‌آور امید، کرامت و معنا برای همه‌ی انسان‌ها باشد

درنای مشهور به «امید» سال‌ها یکی از نمادهای زنده‌ی حیات‌وحش ایران و جهان بود. این پرنده که به گونه‌ی درنای سیبری تعلق داشت، به‌عنوان آخرین نماینده‌ی جمعیت غربی این گونه، هر ساله مسیر بسیار طولانی میان عرض‌های شمالی سیبری و تالاب‌های شمال ایران را طی می‌کرد و به‌ویژه در منطقه فریدونکنار به زمستان‌گذرانی می‌پرداخت

در سال‌های اخیر، آموزش مجازی به یکی از مهم‌ترین تحول‌های نظام‌های آموزشی جهان تبدیل شده است

موضوع پوشش امری واجب است ( طبق تفاسیر بزرگانی مانند علامه طباطبایی، فخر رازی، طبرسی و سایر مفسرین) و ازحضرت امام صادق علیه السلام در منابع روایی شیعه آمده که حضرت در تفسیر این بخش از آیه فرمودند: « باید زن، مقنعه یا روسری خود را بر روی سینه و گریبان بیندازد به گونه‌ای که گردن و سینه اش پوشیده شود و هیچ چیز از زینتهایش نمایان نشود»

در ایران امروز، حفظ شغل فقط مسئله‌ی اقتصادی نیست؛ موضوعی است مربوط به آبرو، جایگاه اجتماعی و حتی آرامش روانی

شانزدهم آذر یک تاریخ بر روی تقویم نیست؛ یک میثاق است. یک نبض تپنده که از دهلیزهای دانشکده فنی دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۲ آغاز شد و خون گرمش را در رگ‌های هر نسلی از دانشجویان ایران جاری ساخت.