محمد جویباری، مدیر مسئول
سی ام اردیبهشت، تنها یادآور یک حادثه تلخ نیست؛ روزی است که نام مردی از متن مسئولیت خدمت و مردم داری به حافظه تاریخی ایران پیوند خورد.
شهادت آیت الله سید ابراهیم رئیسی رئیس جمهور فقید جمهوری اسلامی ایران نه صرفا فقدان یک مقام سیاسی، بلکه از دست رفتن چهره ای بود که بسیاری او را نماد پیگیری حضور میدانی و دغدغه مندی نسبت به مسائل مردم میدانستند.
در روزگاری که فاصله میان مسئولان و مردم به یکی از مهمترین دغدغه های اجتماعی بدل شده است، شهید رئیسی تلاش کرد مفهوم خدمت را از پشت میزهای اداری به متن زندگی مردم بازگرداند.
سفرهای استانی متعدد حضور در مناطق محروم پیگیری پروژه های نیمه تمام و تاکید مستمر بر عدالت اجتماعی بخشی از رویکرد مدیریتی او بود که حتی منتقدانش نیز نمی توانند آن را نادیده بگیرند.
سالگرد شهادت او فرصتی است برای بازخوانی یک پرسش بنیادین؛ اینکه مسئولیت در جمهوری اسلامی بیش از آنکه جایگاه قدرت باشد میدان پاسخگویی و خدمت است. شاید ماندگاری نام شهید رئیسی نیز
در همین نکته نهفته باشد؛ در اینکه او کوشید رئیس جمهور بودن را نه یک عنوان تشریفاتی، بلکه تعهدی سنگین در قبال مردم معنا کند.
بی تردید تاریخ درباره عملکرد دولت ها و سیاست ها با معیارهای دقیق تری قضاوت خواهد کرد، اما آنچه امروز در افکار عمومی برجسته است تصویری از مدیری پر تلاش کم حاشیه و حاضر در صحنه است؛
مدیری که تا واپسین لحظات عمر در مسیر خدمت به کشور و مردم حرکت کرد و سرانجام نیز در همین مسیر به شهادت رسید.
اکنون در دومین سالگرد آن حادثه تلخ جامعه ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازگشت به ارزشهایی چون مسئولیت پذیری، ساده زیستی، صداقت و مردم محوری است؛ ارزش هایی که شهید رئیسی تلاش داشت آنها را در عرصه اجرایی کشور نمایندگی کند.
یاد و نام شهید آیت الله رئیسی و همراهان شهیدش برای ملت ایران تنها یک خاطره سیاسی نخواهد بود؛ بلکه بخشی از روایت معاصر کشوری است که هنوز خدمت بی منت را بزرگترین سرمایه مسئولان خود می داند.
