تیرنگ، حجت الاسلام و المسلمین حاج محمد حسین گلکار استاد و محقق حوزه و دانشگاه و معاونت پژوهش مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی:
کتاب را اگر درست بشناسیم، درمییابیم که کاغذی ساده نیست، بلکه نَفَسی از عقل انسان است که بر صفحه نشسته. ۲۴ آبان، روز کتاب و کتابخوانی، یادآور مسئولیتی است که تمدن ایرانی ـ اسلامی بر دوش ما گذاشته است؛ تمدنی که از بیتالحکمه و نظامیه تا حوزه و دانشگاه، با جوهر قلم زنده ماند نه با شمشیر و هیاهو.
در روزگار شتاب و شبکه، کتاب تنها پناهگاه تمرکز و تفکر است. ما در عصری زندگی میکنیم که پیامها کوتاه و حافظهها خستهاند، اما کتاب، پادزهر این فرسایش فکری است. جامعهای که کتاب نمیخواند، بهتدریج گرفتار قضاوتهای سطحی و موجهای زودگذر میشود؛ سیاستش، فرهنگی و حتی ایمانش از عمق تهی میگردد. کتاب یعنی توقف در میانهی طوفان اطلاعات، یعنی جرأت اندیشیدن بهجای مصرفکردن.
اما نباید کتابخوانی را فقط وظیفهی فرهنگی بدانیم؛ این یک مسئولیت اجتماعی است. در مدرسه، وقتی معلم چند دقیقه از کلاس را به خواندن یک متن الهامبخش اختصاص میدهد، در واقع دارد آیندهی تفکر را میسازد. در خانه، وقتی والدین با کودکانشان کتاب میخوانند، گفتوگویی آغاز میشود که نسلی را به تأمل عادت میدهد. و در ادارهها، وقتی مدیران مطالعه میکنند، تصمیمهایشان عقلانیتر میشود.
کتابخوانی، فقط خرید کتاب نیست؛ نوعی زیستن است. جامعهی کتابخوان، جامعهای است که در آن واژهها هنوز احترام دارند، حقیقت هنوز جستوجو میشود، و مردم میدانند که دانایی، راه آرام اما مطمئن پیشرفت است.
در میان امواج مجازی، کتاب صدای آهستهای است که میگوید: «بایست و بیندیش». اگر میخواهیم امید را در جامعه حفظ کنیم، باید این صدا را تقویت کنیم. با راهاندازی پویشهای مطالعه جمعی در مدارس و مساجد، با حمایت از نویسندگان جوان، با گسترش کتابخانههای محلی.
ایران، سرزمین حافظ و بوعلی و صدرالدین است؛ شایسته نیست در آن کتاب غریب بماند.
بیایید هر کدام یک کتاب را چراغی کنیم برای خانهای، مدرسهای، یا خیابانی.
شاید اگر به جای پر کردن فضا از تبلیغ، ذهنها را از فکر پر کنیم،
فقر اندیشه از این سرزمین رخت بربندد.
کتاب، گفتوگوی آرامی است میان انسان و آینده؛
و هرکس امروز کتاب میخواند، فردا را نجات میدهد.
