محمد جویباری، مدیرمسئول روزنامه تیرنگ
امروز دلهای شیعیان جهان در سوگ یازدهمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت، حضرت امام حسن عسکری (علیهالسلام) میگریند؛ سوگی بزرگ که در آن، هم غمِ فقدانِ امامی پاک و آگاه، و هم اندوهِ یتیمیِ امام زمان (عجلالله تعالی فرجهالشریف) نهفته است.
آن حضرت در سال ۲۶۰ هجری قمری، در شهر سامرا از دنیا رفتند؛ شهری که هفده سال از عمر شریفشان را در آن، زیر نظر خلفای عباسی و در تنگناهای سخت و دشوار گذراندند. زندانیهای مکرر، نظارتهای نفسگیر و محدودیتهای فراوان، نتوانست آن وجود نازنین را از انجام رسالت عظیم خویش بازدارد.
امام حسن عسکری (ع) در همان شرایط خفقانآلود، با گفتار و کردار خود، شاگردانی را پرورش دادند و در میان شیعیان، مرز میان حق و باطل را روشن ساختند. ایشان با ویژگیهای اخلاقی و علمی بینظیرشان، پناهگاهی مطمئن برای مؤمنان بودند و در سختترین روزها، هدایت و راهنمایی پیروان خود را بر عهده داشتند.
اما عظیمترین رسالت و ودیعهای که به دست آن حضرت به انجام رسید، آمادهسازی امت برای دوران غیبت و معرفیِ جانشین برحقشان، حضرت ولیعصر (عجلالله تعالی فرجه الشریف) بود. آن حضرت با تدبیر و درایت الهی، فرزند عزیزشان را از دیدگان دشمنان پنهان نگه داشتند تا خورشید ولایت در پسِ پرده غیبت بدرخشد و مهدی موعود (عج) به عنوان آخرین ذخیرهی خداوند، جانشین امامت گردد.
ای امام مهربان! در این روزهای سخت و تلخ، دلهای شیعیان با یاد شما تسلی مییابد و به عشقِ فرزند گرامیتان، چشم به راه ظهور منجی عالم بشریت است. پروردگارا! دلهای ما را در این سوگ، با یاد و نام امام زمان (عج) آرامش بخش و ما را از یاران و منتظران راستین آن حضرت قرار ده.
شهادت این امام همام بر حضرت ولیعصر (عجلالله تعالی فرجهالشریف)، بر همه شیعیان و دوستداران اهل بیت (علیهمالسلام) تسلیت باد.





























































































