در هیاهوی تقویم‌ها، روزهایی هستند که از حد یک مناسبت فراتر می‌روند؛ روزهایی که به یک «میثاق» شبیه‌اند.

در تاریخ انسان، کمتر روزی را می‌توان یافت که به اندازه‌ی بیستم جمادی‌الثانی، پیام‌آور امید، کرامت و معنا برای همه‌ی انسان‌ها باشد

شانزدهم آذر یک تاریخ بر روی تقویم نیست؛ یک میثاق است. یک نبض تپنده که از دهلیزهای دانشکده فنی دانشگاه تهران در سال ۱۳۳۲ آغاز شد و خون گرمش را در رگ‌های هر نسلی از دانشجویان ایران جاری ساخت.

در تقویم شیعه، برخی نام‌ها نه فقط یادآور یک شخص، که کلیدواژه‌ی یک مکتب‌اند. «ام‌البنین» یکی از همین نام‌هاست؛ نامی که شنیدنش، بی‌اختیار تصویری از وفا، ادب، و مادریِ هدفمند را در ذهن ترسیم می‌کند

در تقویم ما، ۱۳ جمادی‌الثانی به نام زنی ثبت شده است که مادر بود، اما مادرانه‌اش از دایره‌ی خانواده فراتر رفت.

درس امروز برای جامعه: ایمان یعنی زیستن در میان طوفانِ احساسات، بی‌آن‌که از مدار آرامش الهی خارج شوی.

درس امروز برای جامعه: گاهی اشک، تندترین شکل اعتراض است و مظلومیت، رساترین بیانِ حقیقت.

درس امروز برای جامعه: مادری در مکتب فاطمه یعنی هدایت احساس به سوی رشد، نه اسارت در احساسات لحظه‌ای.

درس امروز برای جامعه: ایمان یعنی توان ایستادن میان اندوه و امید؛ گریستن بدون تسلیم، و لبخند زدن بی‌غفلت.

روایت دوم شهادت فاطمه(س) فقط اختلاف تقویمی نیست؛ یادآوری دوباره‌ی یک «پیام راهبردی» است: اگر عدالت در کوچک‌ترین واحد اجتماعی ـ خانه ـ رعایت نشود، در بزرگ‌ترین واحد ـ شهر و دولت ـ نیز پایدار نمی‌ماند.