چرخ دنده ها برای که به حرکت در می آیند؟!
چرخ دنده ها برای که به حرکت در می آیند؟!

اختصاصی تیرنگ نیوز/سرویس اقتصادی: خروجی خبرگزاری های مازندران در 6 آذر 98، خبر از سفر وزیر صمت دادند. خبر مهمی  می توانست باشد اما این خبر چندان مردم را ذوق زده نکرد و صرفا برای رسانه های استان از حیث رسالت شان با اهمیت بود. تقریبا از هر کسی که پرسیدیم  به نظرتان با حضور […]

اختصاصی تیرنگ نیوز/سرویس اقتصادی: خروجی خبرگزاری های مازندران در 6 آذر 98، خبر از سفر وزیر صمت دادند. خبر مهمی  می توانست باشد اما این خبر چندان مردم را ذوق زده نکرد و صرفا برای رسانه های استان از حیث رسالت شان با اهمیت بود.

تقریبا از هر کسی که پرسیدیم  به نظرتان با حضور وزیر صمت در مازندران چه اتفاق خوشایندی در راه باشد؟ کسی حوصله ی پاسخ نداشت و برخی ریشخندی به سوال مان زدند و رد شدند.

حضور وزیر صمت در هر استانی، بیانگر اقدامات موثر از حیث توسعه ی اقتصادی در مصادیق تولید، صنعت،  و تجارت است. اما چرا مردم مازندران نسبت به این سفر مهم واکنشی خنثی دارند؟!

در مازندران امروز، بیش از 3 هزار واحد تولیدی صنعتی با بیش از 60 هزار نیرو مشغول به فعالیت هستند که قسم بیشتر این واحدهای صنعتی توسط بخش خصوصی مدیریت و اداره می شوند. مازندران با داشتن ظرفیت بسیار و ارزشمند در ذخایر طبیعی، دریا، جنگل، کوه و انواع و اقسام محصولات کشاورزی، گل و گیاه و از همه مهم تر ظرفیت بنادر جهت صادرات، به عنوان یکی از مهم ترین مناطق کشور جهت سرمایه گذاری و اشتغال زایی است و بی شک این تعداد واحد صنعتی تنها بخش کوچکی از پتانسیل بالای این منطقه می باشد.

به نظر می رسد یکی از دلایل بی انگیزگی مردم نسبت به سفر وزرای حوزه های کار، صنعت، کشاورزی و تجارت به مازندران  عدم تحقق خواسته های مردم در سفر پیشین وزرای مختلف به این استان است. عدم حرکت چرخ دنده های کارخانه هایی همچون نساجی قائمشهر علی رغم تاثیر شگرف این کارخانه در کاهش بیکاری این شهر و کمک به توسعه ی اقتصاد مردم همچنین تعطیلی های منقطع و تعدیل نیروهی مکرر در کارخانه هایی همچون صنایع چوب و کاغذ مازندران و نکاچوب همچنین مشکلات عدیده و مکرر در کارخانه هایی همچون فذا به عنوان بزرگ‌ترین شرکت دانش‌بنیان قطعه‌سازی مازندران در آمل  نشان از نبود عزم جدی در حل بحران تولیدی و صنعتی در این استان بهرمند از منابع طبیعی و انسانی فراوان باشیم.

گرچه برخی اقدامات در جهت احیای واحدهای صنعتی و جلسات و کارگروه های رفع موانع تولید و اشتغال در چند وقت اخیر سرعت و کیفیت بیشتری یافته است اما حل بسیاری از عقب ماندگی ها و رفع مشکلات این حوزه اقدامات جهادی و ورود موثرتر وزرای امر را می طلبد.

گاهی برخی تحرکات در جهت رفع موانع تولید و حمایت از صنایع قولادی و دیگر کارخانه های تولیدی، بیشتر از آنکه کاربردی، موثر و راهگشا باشد به عنوان اقدامات تبلیغاتی برخی مسئولین جهت اتهام زدایی از خود در عدم پیگیری مشکلات منطقه است و یا گاهی عدم توجه به جزییات و نگرفتن تعهدات لازم از طرف مورد حمایت در ایجاد یا احیای واحد صنعتی منجر به اختلاس و فساد مالی و در پی آن بیکاری و سرگردانی صدها کارگری می شود که چشم امید به چرخ دنده های این کارخانه ها بسته اند!! چرخ دنده هایی که مشخص نیست حرکتشان قرار است منجر به رسیدن سود و منفعت به کدام یک از طرفین باشد؟ مسئولین و سرمایه گذران و یا همهی افراد اعم از کارگر و سرمایه گذار و مسئول؟

بسیاری از صنایع در مازندران به عنوان کارگاه های کوچک زودبازده به دلیل برخی رانت ها نه تنها نام و نشانی از آن ها باقی نماند بلکه تسهیلاتی که قرار بود به رونق اقتصاد استان بیانجامد به ورود به بازار ارز موجب ایجاد تورم بیشتر شد. حال که این تجربه ی پرهزینه را از پشت سرگذراندیم و موج بیکاری در مازندران به درصدی قابل هشدار رسید، توجه به همین تعداد صنایع و تسریع در روند جذب سرمایه گذاری بیشتر و استفاده از تجارب کارآفرینان و علم دانشگاهیان و تسهیل در روند سرمایه گذرای و استقبال از ایده ها و افکار نو در حوزه ی سنعت و تولید و گردشگری می تواند با حل برخی از مشکلات اقتصادی مردم و نشاندن امید در دل عامه ی مردم، اعتماد به مسئولان را به مردم برگرداند.