نَمبه فارسی نَخِشه؛ تِه شِه زِبون رِ یاد نکن 
نَمبه فارسی نَخِشه؛ تِه شِه زِبون رِ یاد نکن 
امروزه جمعّیت زیادی در سراسر ایران و حتی جهان دلهایشان با طناب ابریشمین زبان شیرین و شکرین مازندرانی با هم پیوند می‌خورد لذا برای همه ما ضرورت دارد برای حفظ این ارتباط عاطفی و حفظ گنجینه ارزشمند تاریخ و تمدّنی که در این ظرفیت نهفته است، بیش از پیش در جهت حفظ، گسترش و تقویت این زبان تلاش کنیم

 

الهام دهقان، سردبیر و جانشین مدیرمسئول:
اگرچه در اصل پانزدهم آمده است كه زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران فارسی است و اسناد و مکاتبات و متون رسمی و کتب درسی باید با این زبان و خط باشد ولی استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‏های گروهی و تدریس ادبیات آن‌ها در مدارس، در کنار زبان فارسی آزاد است با این وجود در اجرا و پرداختن به بخش پایانی این اصل همچنان اختلافاتی وجود دارد.
پژوهشگران زبان و زبان‌شناسان کشوری بر این اعتقادند که زبان‌های محلی در آستانه‌ فراموشی قرار دارند برای مثال می‌گویند که زبان تبری که امروزه با عنوان زبان مازندرانی شناخته می‌شود در سراشیبی نابودی قرار گرفته است و اگر تلاش برنامه‌ریزی شده، جمعی و جدی برای توقف این روند انجام نشود حداکثر عمر باقی‌مانده برای این زبان ۵۰ سال دیگر است.
امروزه جمعّیت زیادی در سراسر ایران و حتی جهان دلهایشان با طناب ابریشمین زبان شیرین و شکرین مازندرانی با هم پیوند می‌خورد لذا برای همه ما ضرورت دارد برای حفظ این ارتباط عاطفی و حفظ گنجینه ارزشمند تاریخ و تمدّنی که در این ظرفیت نهفته است، بیش از پیش در جهت حفظ، گسترش و تقویت این زبان تلاش کنیم، چرا که هویت ما با زبان شیرین مازندرانی با هم وحدت می‌یابد و این زبان‌ محلّی می‌تواند به خاطر تنوع و رنگارنگی و بار عاطفی وسیعش، به عنوان یک ثروت و سرمایه بی‌بدیل اجتماعی باعث شود تا بسیاری از خرده فرهنگ‌ها، آداب و سنن بومی و هنر یا دانش‌های بومی و محلّی که برخی نیز بسیار ارزشمند و از دیرینگی شایانی برخوردارند به خوبی حفظ شوند؛ چه بسا این آیین‌ها، آداب و رسوم و دانش‌ها تنها در قالب همین زبان‌ قابلیت زیست و ادامه حیات دارند.
با این وجود متأسفانه این زبان روزبه روز به انقراض و فراموشی نزدیکتر می‌شود و در این بین نقش اداراتی چون آموزش و پرورش، فرهنگ و ارشاد اسلامی، کتابخانه‌ها، رسانه‌ها و… در راستای حفظ این زبان بر کسی پوشیده نیست.
امروز کودکانی که باید طبق قاعده و روال عادی توسط پدر و مادرهایشان به زبان و گویش محلی مختص به
خود سخن بگویند، به علت ناکارآمدی دستگاه‌های متولی این موضوع
روز به روز از فرهنگ خود فاصله می‌گیرند درحالیکه طبق اصل پانزده قانون اساسی کشور آنچنان که به آن پرداختیم، باید با
آموزش زبان مادری به نسل‌ نو به حفظ فرهنگ و تمدنمان احترام گذاشته شود.
به قول استاد مرحوم رحمت الله حسن‌پور
نَمبه فارسی نَخِشه؛ تِه شِه زِبون رِ یاد نکن ( نمی‌گویم فارسی بد است اما تو زبان خودت را فراموش نکن)