برای مازندرانی که اقتصاد و معیشت آن در دو مفهوم کشاورزی و گردشگری خلاصه می شود چه راهی باید گشود تا در تولید و اشتغال رونق صورت گیرد؟

در سالهای اخیر شهرنشینی در سطح جهان رو به افزایش بوده و در دهه‌های اخیر رشد فزاینده ای به خود گرفته است.

با طلوع خورشید کشاورزی لباس کار پوشیده و برای درو به مزرعه می‌رود، مزرعه‌ای پر از آب و گِل و ...، هوا هر لحظه گرم‌تر و شرجی‌تر می شود، با کمری دولا، پاهای گِل آلود و خیس عرق خوشه‌های زرین برنج را درو می کند

سیل در مازندران همواره کام مردم استان را تلخ می‌کند. تخریب هزاران هکتار باغ و اراضی شالیزاری، آسیب های جدی به تولیدات دام و طیور، منازل و اماکن مسکونی و تجاری و صنعتی، شبکه راه‌ها و تاسیسات برق، ابنیه عمرانی و فنی و هزاران میلیارد تومان خسارات مالی در مناطق روستایی و شهری سیل زده در مازندران؛ تنها بخشی از پیامدهای ویرانگر سیل برای مردم مازندران است.

کارشناسان می‌گویند زبان‌‌های بومی و محلی از بهترین ابزار و مناسب ترین وسیله برای حفظ آیین‌ها و سنت‌ها بوده و یک سرمایه اجتماعی محسوب شده و باعث می‌شوند بسیاری از خرده فرهنگ‌ها، آداب، رسوم و هنر یا دانش‌های بومی و محلّی که برخی نیز بسیار ارزشمند و از دیرینگی شایانی برخوردارند به خوبی حفظ شوند؛ چه بسا این آیین ها، آداب و رسوم و دانش ها تنها در قالب همین زبان ها قابلیت زیست و ادامه حیات داشته باشند.

استان مازندران به‌خاطر موقعیت جغرافیایی خاص خود و سواحل زیبایی که در کنار کوه‌ها، جنگل، آثار تاریخی منحصر به فرد و سایر ظرفیت‌های گردشگری دارد، دارای پتانسیل‌های قابل توجهی است.

در این میان بدون آن که خواسته باشیم زحمات درخور -استاندار و مدیر ارشد مازندران- و بعضی دیگر از مدیران استان را با درجات متفاوت برای خدمت به سیل زدگان انکار کرده و نادیده بگیریم، اما بر این باوریم که علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد.

بحرانِ خاموشی، چالش‌ چند ساله اخیر وزارت نیرو نیست و از گذشته وجود داشت و در چند سال گذشته شدت یافته است. وابستگیِ زندگی به برق، سبب شده تا قطعیِ طولانی مدتِ این حاملِ انرژی، زیر و بمِ زندگی مردم را تحت تاثیر قرار بدهد.

یکی دیگر از اساسی‌ترین راههای پیشگیری از اسراف از بین بردن عوامل مولّد اسراف است. اگر خودنمایی، چشم وهم چشمی و.. . موجب ریخت و پاش و اسراف شده باید ریشه آن را شناسایی نموده و از بین برد

مازندران از قدیم و در دوره‌های مختلف تاریخی، به «دیار علویان ‌و نگین سبز ایران» مشهور بود و در سفرنامه‌ها، نوشته‌ها و آثار مکتوب ‌بر جای مانده از گذشتگان، نام مازندران در اذهان، به لحاظ تاریخی و فرهنگی، وسعتی چشمگیر داشت و این استان با آب‌و‌هوای دل‌انگیز و فخر آورانش به زیبایی به تصویر کشیده شده بود