آیا تقویت همبستگی ملی می‌تواند زمینه‌ساز دیپلماسی مؤثر و صلح پایدار در عرصه بین‌الملل باشد؟ چگونه می‌توان با تکیه بر وفاق ملی در داخل و تعامل واقع‌گرایانه در خارج، ثبات و توسعه را در ایران امروز تضمین کرد؟

همه چیز از مهر آغاز می‌شود؛ ماهی که سرنوشت فرزندان این سرزمین در آن رقم می‌خورد. اول مهر تنها روز بازگشایی مدارس نیست، بلکه آغاز کاشتن بذرهایی است که سال‌های بعد در مزرعه وجود دانش‌آموزان به ثمر خواهد نشست.

امروز پرسش اساسی در ایران این است که *منافع ملی چگونه می‌تواند در پرتو وطن، هم‌وطن و تعامل جهانی بازتعریف شود*

هفته دولت ۱۴۰۴ با شعار معنادار و عمیق «دولت در کنار مردم» به پایان رسید؛ هفته‌ای که نه صرفاً یک مناسبت تقویمی، بلکه تبلور همت جمعی، عزم ملی و تجلی همدلی میان دولت و ملت بود

ایران، خانه مشترک ماست؛ سرزمینی که قرن‌ها ایستاده، رنج دیده، افتخار آفریده و امروز بیش از هر زمان دیگری به ما نیاز دارد

در شرایطی که ایران از دل یک بحران بزرگ و جنگی ۱۲ روزه عبور کرده، بار دیگر این حقیقت روشن شده که صدای واقعی ملت، تنها راه نجات و بازسازی کشور است

توسعه، راهی روشن اما پیچیده است که تنها با چراغ عقل، خرد جمعی، گفت‌وگو و آرامش می‌توان آن را پیمود؛ نه با نعره، تهدید و رفتارهای قلدرمنشانه.

در منظومه معرفتی انقلاب اسلامی، زن نه سوژه‌ای منفعل و در حاشیه، بلکه کنشگری تمدن‌ساز و رکن بنیادین جامعه‌پردازی در مسیر تحقق الگوی حکمرانی مردمی است.

در آستانه سالگرد ارتحال بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران، یک پرسش اساسی باید با صدای بلند مطرح شود: آیا مکتب امام خمینی(ره) در شرایط امروز جامعه ما همچنان راهگشا است؟ پاسخ، آری است؛ اما مشروط. شرط آن، بازخوانی صادقانه، بی‌تنازل و منطبق با واقعیت‌های اصیل مکتب امام است و نه قرائت‌های جناحی، گزینشی و مصلحت‌سازانه.

در میان دغدغه های توسعه، شاید هیچ چیز به اندازه عدالت آموزشی بنیادهای پیشرفت یک کشور را متأثر نکند