از پشت هر عینکی که به آتش بس غزه بنگریم، بی تردید پیروزی قاطع مقاومت را خواهیم دید، دهها دستاورد بزرگ در حالی در این آتش بس رؤیت می شوند که بدون اغراق و غلو تأکید می کنم اگر فقط یکی از این دستاوردها هم حاصل می شد برای اعلام پیروزی مقاومت کافی بود.

اعلان علنی اقامه نماز جمعه تهران به امامت ولی امر مسلمین جهان، امام خامنه ای و حضور در مراسم بزرگداشت سید مقاومت و مرد میدان‌های سخت، شهید سیدحسن نصرالله، تاریخی ترین تصمیم یک رهبر سیاسی در اوج تهدیدهای نظام سلطه جهانی و مشخصا رژیم جنایتکار صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی است که بلاتردید می توان ادعا کرد که این شجاعت در هیچ یک از رهبران جهان وجود ندارد که نمونه اش کلیپ فرار نتانیاهو در داخل تونل پناهگاهی است.

نسبت دادن هر اتفاق و هر پدیده ضداستکباری در هر کجای جهان به جمهوری اسلامی در حالی به امری عادی و عادتی غلط و تکرارشونده در رسانه های غربی تبدیل شده است که آمریکا علیرغم ژست‌های روشنفکرانه و حقوق بشری، امروزه دگماتیسم‌ترین حاکمیت در رأس هرم قدرت و جانی‌ترین حکومت در ترویج تروریسم است و اگر با این همه شواهد در غزه و سرزمین های اسلامی، باز هم‌کسی ادعا‌های حقوق بشری امریکا را باور کند، باید تأسف خورد و بر احوالش گریست

برغم حمایت‌های بی‌امان واشنگتن و برخی پایتخت‌های اروپایی از ادامه حملات وحشیانه صهیونیست‌ها به نوار غزه و دمیدن بر آتش جنگ و ویرانی، کسی مسئولیت تهاجم احتمالی گسترده زمینی رژیم به غزه را گردن نمی‌گیرد، حتی شخص نتانیاهو یا حامی تمام عیارش بایدن، بایدن اگرچه در سفر به غزه به سردمداران صهیونیست اطمینان خاطر داد که چیزی از حمایت‌های مالی، تجهیزاتی و اطلاعاتی برایشان در جنگ علیه مردم مظلوم فلسطین کم نخواهد گذاشت، ولی مقام‌های دولتش به خاطر آگاهی در مورد هزینه‌های جبران‌ناپذیر و پیامد‌های ویرانگر نبرد زمینی تاکید می‌کنند که به رژیم صهیونیستی در مورد چگونگی حمله زمینی به غزه مشورت نداده‌اند.

در برابر اشک‌های غیرت و حماسه غزه، دو انتخاب بیشتر وجود ندارد یا سمت ظالم می‌ایستی و یا مظلوم! انتخاب سومی نداری، چون بی طرفان شرافت ندارند.