در یکی از محله‌های حاشیه‌ای مازندران، حسین ناصری، یکی از شهروندان بومی، با نگرانی از افزایش تعداد سگ‌های ولگرد در منطقه سخن می‌گوید. به گفته‌ی او، طی ماه‌های اخیر، حضور این حیوانات بی‌سرپرست در کوچه‌ها و خیابان‌ها بیشتر از همیشه شده و این موضوع آرامش ساکنان را مختل کرده است.

ناهید رنجبر، ۳۵ ساله فعال محیط‌زیست در گفت‌وگو با تیرنگ با بیان اینکه هر هفته در قالب گروه‌های داوطلب، پاک‌سازی جنگل و آموزش مردمی انجام می‌دهد، می‌گوید: «مازندران زیر بتن و زباله در حال خفه شدن است.»

مازندران با وجود برخورداری از منابع آبی فراوان،سدها و سفره های غنی زیرزمینی با بحران کمبود آب مواجه است. این مسئله به دلیل برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی، سوء مدیریت منابع آبی و تغییر کاربری اراضی به وجود آمده است.

موضوع «جوانی جمعیت» در سال‌های اخیر به یکی از دغدغه‌های مهم در مازندران تبدیل شده است. کاهش نرخ تولد، افزایش سن ازدواج و مشکلات دیگر باعث شده زنگ خطر پیری جمعیت در این استان به صدا درآید. در این گفت‌وگوی کوتاه، با دو خانواده از مازندران درباره نگاه آن‌ها به فرزندآوری و سیاست‌های جوانی جمعیت گفت‌وگو کرده‌ایم.

یک فعال حوزه گردشگری در مازندران، با نگاهی دقیق به ظرفیت‌ها و چالش‌های منطقه، تصویر روشنی از آینده این حوزه ارائه می‌دهد.

در حاشیه یکی از سواحل مازندران، جایی که موج‌های خزر آرام به ساحل می‌کوبند و صدای همهمه‌ی مسافران با بوی ذرت و چای زغالی در هم می‌آمیزد، گفت‌وگویی کوتاه با یکی از گردشگران که از تهران به این منطقه آمده بود، داشتیم.

زهرا دیگر دانش آموز پشت کنکوری نیز گفت: زیر ساخت‌های آموزشی در موفقیت دانش آموزان بسیار تأثیر دارد و من به طور کامل از مدرسه‌ام و کارکنان و معلمانم بسیار راضی هستم .

احمد آقا، کشاورزی ۶۵ ساله با بیش از ۴۰ سال سابقه کشت برنج، آهی می‌کشد و می‌گوید: «سال‌هاست زندگی‌مان را با این زمین و این آب و خاک گذرانده‌ایم. برنج مازندران فقط یک محصول کشاورزی نیست، نان شب ماست، هویت ماست. وقتی وسط برداشت، یک‌باره برنج خارجی را روانه بازار می‌کنند، چه انتظاری دارند؟ محصول ما روی دست‌مان می‌ماند، نه خرجمان درمی‌آید، نه انگیزه‌ای برای کار می‌ماند.»

حسن طالب‌زاده، شهروند خبرنگار مازندرانی با بیان اینکه من شصت سالم شده، و هرچه بیشتر در کوچه‌ها و خیابان‌های شهر قدم می‌زنم، بیشتر حس می‌کنم اینجا برای من ساخته نشده است، گفت: نه برای من، نه برای هم‌سن‌وسالانم. پله‌های بلند، پیاده‌روهای ناهموار، چراغ‌های راهنمایی‌ای که خیلی زود سبز و قرمز می‌شوند، و صندلی‌هایی که هیچ جا نیستند. گویی شهری که زمانی با آن زندگی کرده‌ام، حالا پشت به من کرده است

. «شفیعی»، شهروندخبرنگاری که ساکن یکی از محله‌های مرکزی قائمشهر است، در گفت‌وگویی با ما از مشاهدات و دغدغه‌های خود درباره این معضل گفت.