بعثت، یک واقعه تاریخیِ دوردست نیست؛ بعثت، لحظه‌ای است که هر انسان می‌تواند دوباره متولد شود. ۲۷ رجب، فقط یادآور آغاز پیامبری رسول خدا ﷺ در غار حرا نیست؛ یادآور لحظه‌ای است که «انسانِ سردرگم» صاحب نقشه راه شد، لحظه‌ای که آسمان تصمیم گرفت در زمین «عقل، معنا و مسئولیت» را با هم آشتی دهد.

پانزدهم رجب، روزی است که دل ناگهان می‌ایستد؛ نه از فقدان یک انسان عادی، که از اندیشیدن به خاموشی ظاهری بانویی که صدایش هرگز خاموش نشد. ارتحال حضرت زینب سلام‌الله‌علیها، پایان یک حضور نیست؛ آغاز یک «راه» است؛ راهی برای زیستن در میانه بحران‌ها، ایستادن در اوج داغ‌ها و مؤمن ماندن وقتی زندگی، همه‌چیز را از انسان گرفته است.

سیزده رجب، فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک «نشانه» است. نشانه‌ای برای آنان که می‌خواهند بفهمند انسانِ درست، چگونه ساخته می‌شود. روزی که کعبه شکافته شد تا علی(ع) متولد شود، پیام روشنی داشت: گاهی حقیقت، از دل شکستن‌ها زاده می‌شود؛ از دل شکافتن عادت‌ها، ترس‌ها و تصویرهای کهنه از زندگی.

دوازدهم دی، یادآور خاموشی چراغی نیست؛ یادآور روشن شدن مسیری است. نام «علامه مصباح یزدی» در تقویم، فقط یک مناسبت تاریخی نیست؛ نشانه‌ای است برای ایستادن و پرسیدن یک سؤال عمیق: علوم انسانی ما، زندگی ما را به کدام سمت می‌برد؟ و آیا علم، واقعاً دارد گرهی از نیازهای انسان باز می‌کند یا فقط صورت مسئله‌ها را پیچیده‌تر می‌سازد؟

دهم رجب، روزی است که نور، شکل تازه‌ای به خود گرفت؛ نوری که نه با طول عمر، که با عمق معنا سنجیده شد. ولادت امام محمد تقی، امام جواد علیه‌السلام، تولد حقیقتی است که بسیاری از معادلات ذهنی ما را به چالش می‌کشد؛ اینکه بزرگی الزاماً محصول سال‌های زیاد نیست، و کمال، همیشه منتظر فرصتِ زمان نمی‌ماند.

نهم دی فقط یک «روز تاریخی» در تقویم نیست؛ نهم دی یک تجربه زنده است، تجربه‌ای که هر سال از ما می‌پرسد: در لحظه‌های تاریک، چشم دلت چقدر می‌بیند؟

چهارم رجب، شب متفاوتی است؛ شبی که آسمان، از همیشه شنواتر می‌شود و زمین، مهیای تولدی دوباره. «لیلةالرغائب» فقط نام یک شب نیست؛ ترجمه‌اش اگر درست فهمیده شود، یعنی شبی که رغبت‌ها در آن زنده می‌شوند، شبی که خواستن دوباره معنا پیدا می‌کند.

سوم رجب، روزی است که آسمان، سنگین‌تر از همیشه به نظر می‌رسد؛ نه از ابر، که از اندوهِ خاموشی یک «امامِ زندگی»

در آغاز رجب، گویی زمان آرام‌تر قدم برمی‌دارد. دل، زودتر بیدار می‌شود و آسمان، مهربان‌تر از همیشه به زمین نزدیک می‌شود.

بیست و هفتم آذرماه، تنها یادآور صدای گلوله‌هایی نیست که در دانشکده الهیات پیچید و خون سرخ عالمی مجاهد، سنگفرش دانشگاه را رنگین کرد؛ بلکه نماد لحظه‌ای تاریخی است که در آن، دیوار نامرئی میان «دین» و «دانش»، و میان «سنت» و «تجدد» فرو ریخت.