مازندران سال‌هاست در ذهن ایرانیان با تصویر جنگل‌های انبوه، دریای آرام، شالیزارهای سبز و هوای نمناک گره خورده است؛ استانی که طبیعت، هویت اصلی آن را شکل داده و اقتصاد، فرهنگ و حتی روحیه مردمش از همین منابع طبیعی تغذیه می‌کند.

منبر را نه فقط جایگاه سخن، بلکه رسانه‌ای زنده و اثرگذار بدانیم، روایت شهدا نیز از قالب تکرار بیرون می‌آید و به یک تجربه عمیق ارتباطی تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که می‌تواند نسل امروز را همان‌قدر درگیر کند که نسل دیروز را. شهید سید مجتبی علمدار از همین جنس روایت‌هاست

فرهنگ ترافیکی یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های زندگی شهری و نشانه‌ای از سطح مسئولیت‌پذیری اجتماعی شهروندان است.

همه رفاقت‌ها با سلام و احوال‌پرسی شروع نمی‌شوند. بعضی‌هایشان از یک نگاه شروع می‌شوند؛از یک عکس، از یک حس. بعضی رفاقت‌ها از جنس خاطره نیست؛ از جنس همراهی است. رفاقتی که از نوجوانی شروع می‌شود، در دل زندگی جا می‌گیرد و سال‌ها بعد، آدم می‌فهمد تنها نبوده است. روایت پیش‌رو، داستان آشنایی و رفاقت احمد ذوالفقاری با شهید سید مجتبی علمدار است؛ رفاقتی ساده، صمیمی و بی‌ادعا، اما پر از تجربه‌های زیسته و باورهای شخصی. احمد می گوید : «نمی‌دانم چرا، ولی دلم گفت همین»

 من حسین مرادی هستم. نمی‌گویم همرزم سید مجتبی بودم؛ شاید این واژه برای قامت او بزرگ باشد.ما فقط در کنارش بودیم… همین.آنچه من می‌گویم، فقط به اندازه همان روزهایی است که افتخار نفس کشیدن کنار سید مجتبی علمدار را داشتم.سید را می‌شود در دو قاب دید:یکی اخلاق،و یکی فرماندهی.و عجیب اینکه این دو، در او از هم جدا نبودند.

در روزگاری که قهرمانان یا آن‌چنان اسطوره‌ای روایت می‌شوند که دست‌نیافتنی به نظر می‌رسند، یا آن‌قدر در قاب‌های رسمی محصور می‌مانند که تنها به یک تصویر تقلیل می‌یابند، نام سید مجتبی علمدار همچنان زنده است؛ نه به اتکای پوسترها و تکرار شعارها، بلکه به واسطه یک ویژگی کمیاب: واقعی بودن. او قهرمانی بود که بی‌فیلتر زندگی کرد، بی‌ادعا جنگید و بی‌تکلف ماند.

انرژی خورشیدی یکی از مهم‌ترین منابع انرژی تجدیدپذیر است که نه تنها می‌تواند جایگزین سوخت‌های فسیلی شود، بلکه نقش اساسی در کاهش آلاینده‌ها و مقابله با تغییرات اقلیمی دارد

چهارم رجب، شب متفاوتی است؛ شبی که آسمان، از همیشه شنواتر می‌شود و زمین، مهیای تولدی دوباره. «لیلةالرغائب» فقط نام یک شب نیست؛ ترجمه‌اش اگر درست فهمیده شود، یعنی شبی که رغبت‌ها در آن زنده می‌شوند، شبی که خواستن دوباره معنا پیدا می‌کند.

سوم رجب، روزی است که آسمان، سنگین‌تر از همیشه به نظر می‌رسد؛ نه از ابر، که از اندوهِ خاموشی یک «امامِ زندگی»

کتاب و دست هایت بوی نور می‌دهند نخستین مجموعه‌شعر مصطفی مستور نویسندهٔ محبوب این سال‌ها است. نشر مرکز این مجموعه‌شعر را منتشر کرده است.