بی تردید سال 99 را می توان سال سیاه ساروی ها نامید. سالی که خبرهای ناشی از فساد مالی مدیران شهری مرکز مازندران را پایانی نیست و هر روز ابعاد تازه تری از آن گشوده می شود.عملکرد شورای پنجم ساری نشان داد: فرقی نمی کند دکتر باشی یا مهندس، سردارباشی یا استاد، اصلاح طلب باشی یا اصولگرا، همینکه به دستت ترنج دادند، ببُری! همینکه آب دیدی شناگری قابل شوی....

اصل این دو موضوع قابل انکار نیست: 1: اصولگرایان حامی شخص احمدی نژاد و دولتش و حتی شریک او بودند و اصلاح طلبان هم حامی تمام قد روحانی. 2: نمی توان نقش جریان های سیاسی را در دولت ها و وضعیت فعلی کشور انکار کرد و گفت احزاب نقشی در وضع موجود نداشته و ندارند!

وبینار گرامیداشت ۱۶ آذر روز دانشجو در دانشکده فنی و حرفه ای پسران آمل(علامه حسن زاده آملی) با محوریت شهادت دکتر محسن فخری زاده دانشمند هسته ای در سالن کنفرانس دانشکده فنی و حرفه ای پسران آمل برگزار شد.

صرف نظر از درستی یا نادرستی نحوه بیان آقای هاشمی و درستی یا نادرستی برداشت کاربران، تنها به دو نمونه از اظهارنظرهای مسئولان کشوری و پایتخت اشاره می کنیم.

پیش بینی می شود همچنان خبرهای داغی در راه باشد. چرا که از سویی، سیاست دستگاه قضایی استان، برخورد قاطع با متخلفان و دست اندازان به بیت المال را در دستور کار دارد و از سویی دور از انتظار نیست بر اساس اظهارات متهمان در بازجویی های مختلف، افراد بیشتری از کارکنان شهرداری دستگیر و تعداد آنان اضافه شود...

کاش میانکاله یک شبه جزیره نبود. کاش یکی از بهترین و محبوب ‌ترین مقصدهای پرندگان مهاجر نبود. کاش یک تالاب بین‌المللی نبود. کاش بهشت پرنده نگری ایران نبود، کاش یک باغچه بود، یک باغچه کهنه، گوشه حیاط که کفر یک گیاه او را آلوده کرده باشد...

رئیس سازمان حمل و نقل بار و مسافر شهرداری ساری 90 روز قبل در گفتگو با تیرنگ عنوان کرد: نواقص ساری کارت در حال رفع شدن است و در آینده نزدیک -کمتر از یک ماه- شاهد فعالیت مجدد آن خواهیم بود. اگر همه وعده های این سازمان و دیگر سازمان های شهرداری ساری اینگونه وعده سرخرمن باشد که فاجعه است.

یکی از مشکلات حوزه مدیریت در مازندران این است که هرکسی فکر می‌ کند، می ‌تواند مدیر باشد. به همین دلیل معمولا در راس سازمان‌ ها یا بخش های گوناگون آن مدیرانی قرار می‌ گیرند که خود نیز چنین جایگاهی را متصور نمی شدند و به اصطلاح در خوابشان هم نمی‌دیدند که روزی ریاست، معاونت یا مسئولیت دستگاهی به آن ها واگذار شود.

پرسش واضح ما این است که در سال های گذشته، تدابیر و تصمیمات لازم لحاظ شده چرا تغییری یا گشایشی در این 7 سال مشاهده نشد؟ یا اگر شده چرا آقای دین پرست اشاره ای به اقدامات انجام شده نداشته است. پرسش دیگر ما این است که چرا دولت تدبیر، انقدر دیر هنگام و در سال پایانی کار خود به فکر رفع این معضل افتاده است؟ آیا مساله ای که در طول 7 سال به آن پرداخته نشده و یا اگر پرداخته شده به نتایج مطلوب نرسیده در طول 6 ماه یا یکسال چگونه می تواند به سرانجام برسد؟ آن هم در این شرایط دشوار کشور؟

ارائه آمار مقایسه ای از سوی آقای معاون و در اینکه معاونت یک اداره کلی چون بهزیستی، توانسته تا این رقم -آن هم به صورت مشارکت- جمع آوری کند، قابل تقدیر و ستایش است اما پرسشی که با مطالعه این اظهارات به ذهن مخاطب خطور می کند، این است که این رقم کلان در کجا و چه مواردی هزینه شده است.