مازندران سال‌هاست در ذهن ایرانیان با تصویر جنگل‌های انبوه، دریای آرام، شالیزارهای سبز و هوای نمناک گره خورده است؛ استانی که طبیعت، هویت اصلی آن را شکل داده و اقتصاد، فرهنگ و حتی روحیه مردمش از همین منابع طبیعی تغذیه می‌کند.

گفت‌وگو با مهدوی، یکی از شهروندان درباره سگ‌های ولگرد، به دردِ دل‌های روزمره مردم شباهت دارد. این شهروند که سال‌هاست در یکی از محله‌های حاشیه‌ای شهر زندگی می‌کند، صحبتش را با اشاره به تغییر چهره محله آغاز می‌کند؛ محله‌ای که به گفته او تا چند سال پیش آرام‌تر بود، اما حالا حضور سگ‌های ولگرد به بخشی از زندگی روزمره ساکنان تبدیل شده است.

شهرستان جویبار با نرگس‌زارهای گسترده و عطر دل‌انگیز گل نرگس، سال‌هاست به‌عنوان کانون اصلی کشت این گل ارزشمند در مازندران شناخته می‌شود.

بیماری‌های خاص و صعب‌العلاج همواره یکی از چالش‌های جدی نظام سلامت در کشور به شمار می‌روند؛ بیماری‌هایی که علاوه بر رنج جسمی و روانی بیماران و خانواده‌های آنان، هزینه‌های سنگین درمانی را نیز به آنان تحمیل می‌کنند.

منبر را نه فقط جایگاه سخن، بلکه رسانه‌ای زنده و اثرگذار بدانیم، روایت شهدا نیز از قالب تکرار بیرون می‌آید و به یک تجربه عمیق ارتباطی تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که می‌تواند نسل امروز را همان‌قدر درگیر کند که نسل دیروز را. شهید سید مجتبی علمدار از همین جنس روایت‌هاست

در گفت‌وگوی تیرنگ با بازنشستگان از چالش‌های زندگی پس از خدمت سخن به میان آمد. گفت‌وگو با دو بازنشسته را در ادامه می‌خوانید

شانزدهم مهر ۱۴۰۴ بود که دادستان عمومی و انقلاب مرکز مازندران گفت: با توجه به وصول گزارش های مردمی متعدد مبنی بر دریافتی های خارج از تعرفه توسط برخی پزشکان، ضمن ورود دادستانی به موضوع، نسبت به استرداد وجوه پرداخت شده و برخورد قانونی با متخلفین اقدام می شود.

استان مازندران به دلیل موقعیت ویژه زمین‌ساختی خود در حاشیه جنوبی دریای کاسپین و مجاورت با رشته‌کوه‌های البرز، یکی از لرزه‌خیزترین مناطق کشور به شمار می‌رود

فرهنگ ترافیکی یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های زندگی شهری و نشانه‌ای از سطح مسئولیت‌پذیری اجتماعی شهروندان است.

همه رفاقت‌ها با سلام و احوال‌پرسی شروع نمی‌شوند. بعضی‌هایشان از یک نگاه شروع می‌شوند؛از یک عکس، از یک حس. بعضی رفاقت‌ها از جنس خاطره نیست؛ از جنس همراهی است. رفاقتی که از نوجوانی شروع می‌شود، در دل زندگی جا می‌گیرد و سال‌ها بعد، آدم می‌فهمد تنها نبوده است. روایت پیش‌رو، داستان آشنایی و رفاقت احمد ذوالفقاری با شهید سید مجتبی علمدار است؛ رفاقتی ساده، صمیمی و بی‌ادعا، اما پر از تجربه‌های زیسته و باورهای شخصی. احمد می گوید : «نمی‌دانم چرا، ولی دلم گفت همین»