گروه رسانه‌ای تیرنگ در بخش جدید خود رقص واژه‌ها قصد دارد تا اشعار شاعران مازندرانی را منتشر کند با سی‌ و نهمین شماره از این بخش با شعر خانم مریم گل‌پور از کتاب الان کجایی؟! در خدمت شما هستیم

منبر را نه فقط جایگاه سخن، بلکه رسانه‌ای زنده و اثرگذار بدانیم، روایت شهدا نیز از قالب تکرار بیرون می‌آید و به یک تجربه عمیق ارتباطی تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که می‌تواند نسل امروز را همان‌قدر درگیر کند که نسل دیروز را. شهید سید مجتبی علمدار از همین جنس روایت‌هاست

شانزدهم مهر ۱۴۰۴ بود که دادستان عمومی و انقلاب مرکز مازندران گفت: با توجه به وصول گزارش های مردمی متعدد مبنی بر دریافتی های خارج از تعرفه توسط برخی پزشکان، ضمن ورود دادستانی به موضوع، نسبت به استرداد وجوه پرداخت شده و برخورد قانونی با متخلفین اقدام می شود.

فرهنگ ترافیکی یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های زندگی شهری و نشانه‌ای از سطح مسئولیت‌پذیری اجتماعی شهروندان است.

همه رفاقت‌ها با سلام و احوال‌پرسی شروع نمی‌شوند. بعضی‌هایشان از یک نگاه شروع می‌شوند؛از یک عکس، از یک حس. بعضی رفاقت‌ها از جنس خاطره نیست؛ از جنس همراهی است. رفاقتی که از نوجوانی شروع می‌شود، در دل زندگی جا می‌گیرد و سال‌ها بعد، آدم می‌فهمد تنها نبوده است. روایت پیش‌رو، داستان آشنایی و رفاقت احمد ذوالفقاری با شهید سید مجتبی علمدار است؛ رفاقتی ساده، صمیمی و بی‌ادعا، اما پر از تجربه‌های زیسته و باورهای شخصی. احمد می گوید : «نمی‌دانم چرا، ولی دلم گفت همین»

مداح اهل بیت کربلایی کاظم اکبری از شهیدی حرف می‌زند که نه در گذشته مانده و نه در قاب‌های رسمی جا خوش کرده است؛ شهیدی که اگر امروز بود، زبانش را با نسل امروز تنظیم می‌کرد. این گفت‌وگو تلاشی است برای فهم «چرا علمدار هنوز شنیده می‌شود»، نه تکرار اینکه «باید شنیده شود» و اینکه اگر نسل امروز با شهدا مشکل ندارد، پس مسئله کجاست؟

در روزگاری که قهرمانان یا آن‌چنان اسطوره‌ای روایت می‌شوند که دست‌نیافتنی به نظر می‌رسند، یا آن‌قدر در قاب‌های رسمی محصور می‌مانند که تنها به یک تصویر تقلیل می‌یابند، نام سید مجتبی علمدار همچنان زنده است؛ نه به اتکای پوسترها و تکرار شعارها، بلکه به واسطه یک ویژگی کمیاب: واقعی بودن. او قهرمانی بود که بی‌فیلتر زندگی کرد، بی‌ادعا جنگید و بی‌تکلف ماند.

نماینده معزز مقام معظم رهبری در اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانش‌آموزان، با هشدار نسبت به جنگ هویتی دشمن، مدارس را حساس‌ترین سنگر فکری و فرهنگی انقلاب اسلامی دانست.

چهارم رجب، شب متفاوتی است؛ شبی که آسمان، از همیشه شنواتر می‌شود و زمین، مهیای تولدی دوباره. «لیلةالرغائب» فقط نام یک شب نیست؛ ترجمه‌اش اگر درست فهمیده شود، یعنی شبی که رغبت‌ها در آن زنده می‌شوند، شبی که خواستن دوباره معنا پیدا می‌کند.

اهدای عضو یکی از انسانی‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین دستاوردهای پزشکی معاصر است؛ پدیده‌ای که در نقطه تلاقی علم، اخلاق، فرهنگ و باورهای اجتماعی قرار دارد