آیا تقویت همبستگی ملی می‌تواند زمینه‌ساز دیپلماسی مؤثر و صلح پایدار در عرصه بین‌الملل باشد؟ چگونه می‌توان با تکیه بر وفاق ملی در داخل و تعامل واقع‌گرایانه در خارج، ثبات و توسعه را در ایران امروز تضمین کرد؟

با نگاهی متفاوت به بیانات اخیر مقام معظم رهبری که فرمودند قبول مذاکره‌ای که با تهدید همراه است را هیچ ملت با شرفی انجام نمی‌دهد در می‌یابیم:

شهادت سید حسن نصرالله، دبیرکل حزب‌الله لبنان، نه تنها یک واقعه تلخ برای لبنان و جبهه مقاومت بلکه نقطه عطفی در تحولات سیاسی و امنیتی منطقه محسوب می‌شود. مردی که در رأس جنبش مقاومت ایستاد، اکنون با خون خود فصل تازه‌ای از این مسیر را رقم زد.

محدود کردن برد موشک‌ها نه تنها قابل معامله و مذاکره نیست، بلکه اجازه دادن به دشمن در حریم موشکی ماست و به نوعی خلع‌ سلاح در حوزه بازدارندگی است.

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای رهبر معظم انقلاب اسلامی در سخنانی تلویزیونی خطاب به مردم، اتحاد و یکپارچگی مستمر ملت ایران را،‌ مشتی پولادین بر فرق دشمن خواندند

اروپایی‌ها برای پایان دادن به بی‌اعتنایی‌های آمریکا به خود و بازپس‌گیری نقش محوری در مهم‌ترین مسائل جهان، از جمله جنگ روسیه و اوکراین، توسعه هسته‌ای ایران، درگیری‌های اسرائیل با غزه، لبنان، یمن، ایران، سوریه و ده‌ها مسئله ریز و درشت دیگر، در تکاپوی "خوش‌رقصی" و جانمایی دوباره خود افتاده‌اند!

تیم ملی کشتی آزاد ایران در جام جهانی با اراده‌ای فولادین و تمرین‌های طاقت‌فرسا حضور یافته است.

توحش اسرائیلی‌ها به اندازه‌ای شده است که بدون هیچ‌گونه دغدغه بین‌المللی و تحت حمایت کامل آمریکا و اروپا، در عرض چهار روز اخیر به چهار کشور منطقه یعنی قطر، یمن، لبنان و سوریه تهاجم گسترده هوایی انجام داده و تلفات می‌گیرد!

امروز پرسش اساسی در ایران این است که *منافع ملی چگونه می‌تواند در پرتو وطن، هم‌وطن و تعامل جهانی بازتعریف شود*

قَطر نمونه بارز کشوری است که با استراتژی خوش‌رقصی برای آمریکا و جاده‌صاف‌کنی میانجی‌گرانه برای نجات صهیونیست‌ها از مهلکه‌های خودخواسته در تقابل با جبهه مقاومت، به دنبال تامین امنیت از جانب آمریکاست.