منبر را نه فقط جایگاه سخن، بلکه رسانه‌ای زنده و اثرگذار بدانیم، روایت شهدا نیز از قالب تکرار بیرون می‌آید و به یک تجربه عمیق ارتباطی تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای که می‌تواند نسل امروز را همان‌قدر درگیر کند که نسل دیروز را. شهید سید مجتبی علمدار از همین جنس روایت‌هاست

در گفت‌وگوی تیرنگ با بازنشستگان از چالش‌های زندگی پس از خدمت سخن به میان آمد. گفت‌وگو با دو بازنشسته را در ادامه می‌خوانید

شانزدهم مهر ۱۴۰۴ بود که دادستان عمومی و انقلاب مرکز مازندران گفت: با توجه به وصول گزارش های مردمی متعدد مبنی بر دریافتی های خارج از تعرفه توسط برخی پزشکان، ضمن ورود دادستانی به موضوع، نسبت به استرداد وجوه پرداخت شده و برخورد قانونی با متخلفین اقدام می شود.

استان مازندران به دلیل موقعیت ویژه زمین‌ساختی خود در حاشیه جنوبی دریای کاسپین و مجاورت با رشته‌کوه‌های البرز، یکی از لرزه‌خیزترین مناطق کشور به شمار می‌رود

فرهنگ ترافیکی یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های زندگی شهری و نشانه‌ای از سطح مسئولیت‌پذیری اجتماعی شهروندان است.

همه رفاقت‌ها با سلام و احوال‌پرسی شروع نمی‌شوند. بعضی‌هایشان از یک نگاه شروع می‌شوند؛از یک عکس، از یک حس. بعضی رفاقت‌ها از جنس خاطره نیست؛ از جنس همراهی است. رفاقتی که از نوجوانی شروع می‌شود، در دل زندگی جا می‌گیرد و سال‌ها بعد، آدم می‌فهمد تنها نبوده است. روایت پیش‌رو، داستان آشنایی و رفاقت احمد ذوالفقاری با شهید سید مجتبی علمدار است؛ رفاقتی ساده، صمیمی و بی‌ادعا، اما پر از تجربه‌های زیسته و باورهای شخصی. احمد می گوید : «نمی‌دانم چرا، ولی دلم گفت همین»

 من حسین مرادی هستم. نمی‌گویم همرزم سید مجتبی بودم؛ شاید این واژه برای قامت او بزرگ باشد.ما فقط در کنارش بودیم… همین.آنچه من می‌گویم، فقط به اندازه همان روزهایی است که افتخار نفس کشیدن کنار سید مجتبی علمدار را داشتم.سید را می‌شود در دو قاب دید:یکی اخلاق،و یکی فرماندهی.و عجیب اینکه این دو، در او از هم جدا نبودند.

مداح اهل بیت کربلایی کاظم اکبری از شهیدی حرف می‌زند که نه در گذشته مانده و نه در قاب‌های رسمی جا خوش کرده است؛ شهیدی که اگر امروز بود، زبانش را با نسل امروز تنظیم می‌کرد. این گفت‌وگو تلاشی است برای فهم «چرا علمدار هنوز شنیده می‌شود»، نه تکرار اینکه «باید شنیده شود» و اینکه اگر نسل امروز با شهدا مشکل ندارد، پس مسئله کجاست؟

در روزگاری که قهرمانان یا آن‌چنان اسطوره‌ای روایت می‌شوند که دست‌نیافتنی به نظر می‌رسند، یا آن‌قدر در قاب‌های رسمی محصور می‌مانند که تنها به یک تصویر تقلیل می‌یابند، نام سید مجتبی علمدار همچنان زنده است؛ نه به اتکای پوسترها و تکرار شعارها، بلکه به واسطه یک ویژگی کمیاب: واقعی بودن. او قهرمانی بود که بی‌فیلتر زندگی کرد، بی‌ادعا جنگید و بی‌تکلف ماند.

انرژی خورشیدی یکی از مهم‌ترین منابع انرژی تجدیدپذیر است که نه تنها می‌تواند جایگزین سوخت‌های فسیلی شود، بلکه نقش اساسی در کاهش آلاینده‌ها و مقابله با تغییرات اقلیمی دارد