تیرنگ:
سید کمال قریشی، شاعر مازندرانی، در گفتوگو با ما با تأکید بر ضرورت حفظ زبان و فرهنگ بومی مازندران، از روند فعالیتهای ادبی خود و دغدغههایش نسبت به آینده زبان مازندرانی سخن گفت.
این شاعر با اشاره به آغاز مسیر شاعری خود اظهار کرد: از دوران نوجوانی شعر میگفتم، اما تا سال ۱۳۷۰ شعرهایم را یادداشت نمیکردم. در همان سال، با پیشنهاد و تشویق همکارانم تصمیم گرفتم اشعارم را مکتوب کنم و از آن زمان به صورت جدیتری نوشتن را ادامه دادم.
قریشی ادامه داد: طی چند سال گذشته، موفق به چاپ دو کتاب غزل فارسی شدم، هرچند شعرهای زیادی دارم که هنوز فرصت چاپ آنها فراهم نشده است. در حال حاضر نیز حدود سیصد شعر مازندرانی را آماده چاپ کردهام که امیدوارم بهزودی منتشر شوند.
وی با ابراز نگرانی از وضعیت زبان مازندرانی تصریح کرد: متأسفانه زبان مازندرانی در حال فراموشی است. بچههای امروز کمتر به این زبان صحبت میکنند و اگر این روند ادامه پیدا کند، این زبان اصیل بهتدریج از بین خواهد رفت. این مسئله برای من بهعنوان یک شاعر بومی بسیار دردناک است.
این شاعر مازندرانی درباره مضامین آثار خود گفت: بیشتر شعرهایم عاشقانه است، اما همواره تلاش کردهام هویت بومی و زبان مادریام را در شعرها حفظ کنم. به اعتقاد من، ریشه شعر مازندرانی به زبان فارسی بازمیگردد و زبان مازندرانی زبانی اصیل، کهن و ارزشمند است که باید مورد توجه جدی قرار گیرد.
قریشی در پایان با بیان آرزوی خود خاطرنشان کرد: آرزو دارم هم لباس مازندرانی و هم زبان مازندرانی حفظ شود. برای نگه داشتن آداب و رسوم، آیینها و فرهنگ بومی، زبان مازندرانی باید زنده بماند؛ چراکه زبان، ستون اصلی هویت فرهنگی هر قوم است.
