تیرنگ:
گفتوگو با مهدوی، یکی از شهروندان درباره سگهای ولگرد، به دردِ دلهای روزمره مردم شباهت دارد. این شهروند که سالهاست در یکی از محلههای حاشیهای شهر زندگی میکند، صحبتش را با اشاره به تغییر چهره محله آغاز میکند؛ محلهای که به گفته او تا چند سال پیش آرامتر بود، اما حالا حضور سگهای ولگرد به بخشی از زندگی روزمره ساکنان تبدیل شده است.
او میگوید بیشتر نگرانیها مربوط به ساعات شب و اوایل صبح است؛ زمانی که تردد کمتر میشود و سگها بهصورت گروهی در کوچهها دیده میشوند. به باور او، ترس کودکان و سالمندان واقعی است و نمیتوان آن را نادیده گرفت. «بچهها دیگر مثل قبل با خیال راحت در کوچه بازی نمیکنند. مادرها مدام نگراناند و سالمندان هم شبها کمتر از خانه بیرون میآیند.»
در عین حال، این شهروند نگاه صفر و صدی به موضوع ندارد و تأکید میکند که سگها مقصر اصلی نیستند. از نظر او، رهاسازی زباله، باقیماندن پسماندهای غذایی و حتی غذا دادنهای بیبرنامه، باعث شده این حیوانات در محله ماندگار شوند. او معتقد است برخوردهای تند و مقطعی فقط صورت مسئله را پاک میکند و نتیجهای جز تشدید مشکل ندارد.
این شهروند از تجربههایی میگوید که نشان میدهد نبود مدیریت منسجم، مردم را سردرگم کرده است؛ نه میدانند در صورت مشاهده خطر به کجا اطلاع دهند و نه اعتماد دارند که پیگیریها به نتیجه برسد. به گفته او، اگر برنامهای مشخص برای عقیمسازی، واکسیناسیون و ساماندهی سگها وجود داشته باشد و بهدرستی اجرا شود، هم امنیت مردم تأمین میشود و هم حیوانات آسیب نمیبینند.
در پایان گفتوگو، او تأکید میکند که این مسئله نیازمند همکاری همه است؛ از شهرداری و دامپزشکی گرفته تا شهروندان. «نه دلمان میخواهد کسی آسیب ببیند و نه حیوانی. راهحل هست، اگر بخواهیم عاقلانه و انسانی با آن روبهرو شویم.»
