تیرنگ، رضا شریعتی:
مازندران، با زمینهای سرسبز، جنگلهای زیبا و بکر و مردمانی مهماننواز، یکی از غنیترین گنجینههای طبیعی و فرهنگی ایران به شمار میآید. در سالهای اخیر، بومگردی به عنوان مدلی از گردشگری که روستا، فرهنگ و طبیعت را در هم میآمیزد، به یکی از مهمترین ظرفیتهای توسعه پایدار این استان تبدیل شده است. بومگردی تنها به معنای اقامت در خانههای روستایی نیست؛ بلکه فرصتی است برای تجربه سبک زندگی محلی، مشارکت در فعالیتهای روزمره، آشنایی با آداب سنتی و دیدن زیباییهای بکر از زاویهای انسانی و نزدیک.
یکی از مهمترین وجوه بومگردی در مازندران، پیوند آن با اقتصاد روستا است. وقتی گردشگر در مزرعهای اقامت میکند، در کاشت یا برداشت محصول شرکت میکند یا از صنایعدستی محلی دیدن میکند، ارزش افزوده مستقیم به جامعه محلی منتقل میشود. این تجربه نه تنها به افزایش درآمد خانوارها کمک میکند، بلکه باعث میشود که زنان، هنرمندان و صنعتگران بومی نقشآفرینی بیشتری در اقتصاد محلی داشته باشند.
بومگردی مازندران، فرصتی است برای بازگشت به سبک زندگی ساده و هماهنگ با طبیعت. گردشگران از هیاهوی شهری فاصله میگیرند و در مواجهه با خاک، باغها و آواز پرندگان، یاد میگیرند قدر غذا، منابع طبیعی و فرهنگ را بیشتر بدانند. این تجربه میتواند به تغییر نگرش نسبت به مصرف، طبیعت و سبک زندگی منجر شود و حتی به حفاظت بیشتر از محیطزیست کمک کند، زیرا هر روستایی میداند بقای گردشگریاش وابسته به سلامت زمین و آب و هواست.
با برنامهریزی دقیق، آموزش میزبان و گردشگر و حمایت نهادهای مسئول، بومگردی در مازندران میتواند به الگوی موفق گردشگری پایدار در ایران تبدیل شود؛ مدلی که در آن طبیعت، فرهنگ و اقتصاد همسو شوند و لبخند زندگی را برای همه به ارمغان بیاورند.
