تیرنگ، حجت الاسلام و المسلمین حاج محمد حسین گلکار استاد و محقق حوزه و دانشگاه و معاونت پژوهش مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی
در تاریخ انسان، کمتر روزی را میتوان یافت که به اندازهی بیستم جمادیالثانی، پیامآور امید، کرامت و معنا برای همهی انسانها باشد. این روز، ولادت بانویی است که خدای متعال، او را سرچشمهی طهارت و معیار حقیقت آفرید. فاطمه زهرا(سلاماللهعلیها) نه فقط دخت پیامبر اسلام، بلکه «نقطه توازن هستی» است؛ توازنی میان عقل و عشق، ایمان و احساس، عبادت و مسئولیت اجتماعی. او زنی است که در اوج عاطفه، عقلانیت را معنا کرد و در اوج قداست، کنش اجتماعی را رقم زد.
اگر بخواهیم سیمای زن را از غبار تحریفها نجات دهیم، باید به فاطمه(س) بازگردیم. او نه در برج عاج عزلت، بلکه در متن زندگی حضور داشت؛ خانهداریاش عبادت بود، تربیت فرزندانش رسالت بود، و دفاعش از ولایت، جهاد. او نشان داد زن میتواند محور خانواده باشد و در عین حال ستون جامعه؛ میتواند مادری فداکار باشد و در عین حال سیاستمداری آگاه؛ میتواند لطیف باشد بیآنکه ضعف، و مقتدر باشد بیآنکه خشونت.
در روزگار ما که گاه «زن بودن» در رسانهها به مسابقهای ظاهری میان مصرف و خودنمایی فروکاسته میشود، فاطمه(س) دعوتی است به بازسازی معنا. او زن را نه در تقابل با مرد، بلکه در همافزایی با حقیقت انسان تعریف کرد. جامعهای که زنانش از فاطمه بیاموزند، نه در دام تحقیر غرب میافتد و نه در جمود شرق؛ بلکه راه سوم را میگشاید: «تمدن کرامت».
اما پیام ولادت فاطمه تنها به زنان محدود نمیشود. مردان جامعه نیز باید بیاموزند که معیار کرامت زن، ظاهر و شغل نیست، بلکه شعاعی از عقل، ایمان و محبت اوست. اگر در خانهها، مردان فاطمهمحور باشند، خشونت جای خود را به رحمت میدهد، و اگر در جامعه، سیاستگذاران از سیرهی او الهام بگیرند، عدالت جای شعار را میگیرد.
از منظر اجتماعی، امروز میتوان ولادت فاطمه را به حرکتی فرهنگی تبدیل کرد؛ روزی برای یادآوری نقش زن در بازسازی اخلاق عمومی، در احیای خانواده، در تقویت ایمان و در مدیریت امید. بانوی اسلام به ما آموخت که ایمان، اگر در خانه نتابد، در جامعه نخواهد درخشید؛ و عشق، اگر به خدا پیوند نخورد، به فرسایش میانجامد.
فاطمه(س) مظهر نوری است که هنوز در جان تاریخ میتابد.
هر جامعهای که بخواهد بماند، باید چراغ فاطمی را در خانههایش روشن نگاه دارد.
هر زنی که بخواهد بدرخشد، باید از چشمه فاطمه بنوشد؛
و هر مردی که بخواهد کریمانه زندگی کند، باید به کرامت او دل بسپارد.
