تیرنگ، حجت الاسلام و المسلمین حاج محمد حسین گلکار استاد و محقق حوزه و دانشگاه و معاونت پژوهش مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی
در تقویم ما، ۱۳ جمادیالثانی به نام زنی ثبت شده است که مادر بود، اما مادرانهاش از دایرهی خانواده فراتر رفت. حضرت امالبنین(سلاماللهعلیها) نماد مادری است که «مصلحت دین» را بر «داغ دل» ترجیح داد. او وقتی خبر شهادت چهار فرزندش در کربلا را شنید، پیش از آنکه از عباس(ع) بپرسد، پرسید: «از حسین(ع) چه خبر؟» این جمله، خلاصهی تمام مکتب اوست؛ یعنی ارزشهای الهی بر عاطفههای شخصی مقدم است.
در جامعهی امروز که مادری گاه به مفهوم مراقبت مادی تقلیل یافته، امالبنین(س) یادمان میدهد که مادر بودن یعنی پرورشدهندهی انسانهای مؤمن، آزاده و مسئول. هر مادری که فرزندش را برای خیر عمومی، برای علم، خدمت، یا دفاع از حق تربیت میکند، ادامهی راه اوست. همین نگاه، «روز تکریم مادران و همسران شهدا» را از یک مناسبت تقویمی، به یک منش فکری تبدیل میکند.
امالبنین(س) همچنین الگوی خانوادهداری مؤمنانه است؛ زنی که در خانهی امیرالمؤمنین(ع) نهتنها جای خالی زهرا(س) را حفظ کرد، بلکه فرزندانش را به وفاداری نسبت به برادرانشان تربیت نمود. او نشان داد خانواده میتواند مدرسهی وفا باشد، نه میدان رقابت.
امروز در جامعهای که از فشار اقتصادی و روانی رنج میبرد، یاد این بانوی بزرگ، ما را به تربیت نسلی دعوت میکند که میان محبت و مسئولیت تعادل برقرار کند.
جامعهای که مادرانش، فرزندان را برای خدمت به حقیقت میپرورند، هرگز از پا نمیافتد. امالبنین(س) مادری بود که «درد» را به «درس» بدل کرد؛ و این، قلهی مادرانگی است.
