رضا شریعتی، خبرنگار
مازندران با جنگلهای هیرکانی، تالابهای گسترده، رودخانهها و سواحل کمنظیرش، یکی از غنیترین اکوسیستمهای ایران است؛ اما این سرزمین سبز امروز زیر فشار بیرویه ساختوساز، زباله، شکار غیرمجاز و بهرهبرداری نادرست از منابع طبیعی نفس میکشد. اگر اکنون برای حفظ محیطزیست مازندران چارهای نیندیشیم، آیندگان از این میراث چیزی جز خاطره نخواهند داشت.
نخستین گام، تغییر نگرش عمومی است. مردم باید باور کنند که حفاظت از طبیعت وظیفهای شخصی و اجتماعی است، نه صرفاً کاری دولتی. آموزش محیطزیستی از مدارس تا رسانهها باید جدی گرفته شود تا فرهنگ حفظ طبیعت نهادینه شود.
دومین راهکار، تقویت نظارت و اجرای قانون است. برخورد قاطع با متخلفان شکار، تخریب جنگل، و آلودگی منابع آبی باید بدون اغماض انجام شود. در کنار آن، حمایت از محیطبانان و افزایش تجهیزات و امکانات آنها از ضروریات است.
سوم، مدیریت هوشمند گردشگری است. مازندران بهجای گردشگری بیضابطه باید به سمت گردشگری پایدار حرکت کند؛ یعنی جذب گردشگر همراه با حفظ منابع. ساماندهی زبالهها، محدودکردن ورود خودروها به مناطق حساس و استفاده از انرژیهای پاک در اقامتگاهها از اقداماتی است که میتواند تعادل را بازگرداند.
در نهایت، مشارکت جوامع محلی کلید موفقیت است. هیچ طرح حفاظتی بدون همراهی روستاییان، صیادان و دامداران به نتیجه نمیرسد. باید آنان را در تصمیمسازی و بهرهمندی از منافع پایدار سهیم کرد.
مازندران، تنها یک استان نیست؛ قلب تپندهی طبیعت ایران است. حفظ آن یعنی حفظ حیات، هوای پاک و آیندهی سرزمینمان.
