محمد جویباری، مدیرمسئول:
خبر درگذشت امامعلی حبیبی، پهلوان نامآور کشتی ایران و نخستین قهرمان المپیکی کشور، تنها یک فقدان ورزشی نیست؛ بلکه خاموشی چراغی است که برای ورزش و فرهنگ این سرزمین روشن بود.
حبیبی که به «ببر مازندران» شهرت داشت، از دل رنج و سختی برخاست. او با ایمان، پشتکار و غیرتی مثالزدنی راه خود را به قلههای افتخار باز کرد. سال ۱۹۵۶ در ملبورن، وقتی او نخستین مدال طلای المپیک ایران را بر گردن آویخت، نهتنها پرچم ایران را بالا برد بلکه به نسلهای آینده آموخت که هیچ سقفی برای اراده و تلاش وجود ندارد. این دستاورد، نقطه عطفی در تاریخ ورزش ایران بود؛ افتخاری که برای همیشه به نام او گره خورده است.
کارنامه ورزشی حبیبی سرشار از مدالهای طلای جهانی و آسیایی است که نشان میدهد او پرچمدار عزت ایران در میادین بینالمللی بود. سرعت و قدرت کمنظیرش، او را به یکی از چهرههای بیبدیل کشتی جهان بدل کرد؛ کسی که توانست در چند دقیقه قهرمانان نامدار جهان را با ضربه فنی مغلوب کند و تحسین جهانیان را برانگیزد.
اما آنچه امامعلی حبیبی را ماندگارتر میسازد، منش پهلوانی و روحیه مردمی اوست. پس از دوران قهرمانی، به میدانهای دیگر زندگی پا گذاشت؛ او همواره در کنار مردم ماند. ثبت نامش در تالار مشاهیر کشتی جهان و برگزاری جام بینالمللی به یادش، همه بیانگر جایگاهی است که در دل جامعه و ورزش ایران داشت.
امروز که در سوگ او نشستهایم، تنها از دست رفتن یک قهرمان را عزادار نیستیم؛ بلکه وداع با نسلی از پهلوانان است که قهرمانی را نه فقط در مدال، که در اخلاق، جوانمردی و تعهد به مردم معنا میکردند. جامعه ورزش ایران و همه دوستداران این مرز و بوم، به احترامش سر تعظیم فرود میآورند.
یاد و نام امامعلی حبیبی، همچون پرچمی برافراشته در تاریخ ورزش ایران، برای همیشه زنده خواهد ماند. او چراغی است که مسیر پهلوانی را برای آیندگان روشن کرده است.
روحش شاد و راهش جاودان.
