تیرنگ، رضا شریعتی:
مازندران سالهاست که به دلیل آبوهوا، طبیعت سرسبز و موقعیت جغرافیایی خاص خود، مقصد اول مهاجرت بسیاری از هموطنان از استانهای مختلف شده است. این مهاجرت که در ابتدا بیشتر برای تفریح، ساخت ویلا و فرار از هوای آلوده کلانشهرها بود، امروز به یک موج بیرویه و کنترلنشده تبدیل شده که تبعات گستردهای بر بافت اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و حتی زیستمحیطی استان خواهد گذاشت.
یکی از مهمترین آسیبهای این مهاجرتها، تغییر بافت روستاها و شهرهای مازندران است. بسیاری از روستاهای سنتی با معماری بومی، هویت فرهنگی و شغلهای سنتی خود به تدریج جای خود را به شهرکهای ویلایی و محلههای جدید دادهاند که هیچ سنخیتی با معماری، فرهنگ و طبیعت این منطقه ندارند. حضور جمعیت جدید که عمدتاً ارتباطی با بافت بومی ندارند، موجب سردرگمی هویتی در نسل جدید مازندرانیها شده و فرهنگ اصیل منطقه را در معرض فراموشی قرار داده است.
از سوی دیگر، این حجم از مهاجرت سبب افزایش فشار بر زیرساختهای شهری مانند آب، برق، فاضلاب و جادهها میشود و محیط زیست منطقه را به شدت تهدید میکند. تغییر کاربری زمینهای کشاورزی به مسکونی، نابودی جنگلها و افزایش پسماند تنها بخشی از تبعات این روند است.
اگر مسئولان برای این بحران تصمیم جدی و مدیریت اصولی اتخاذ نکنند، در آینده نهچندان دور، طبیعت و فرهنگ بومی مازندران به فراموشی سپرده میشود و دیگر خبری از سرسبزی و هویت بومی نخواهد بود.
