تیرنگ، رقیه سعیدی نژاد:
مافور : بینی بنه : زمین کل کنده: زمین را می کند
کنایه از آدم اخمو و ناراحت هست که به زمین چشم می دوزد و لبخند نمی زند.
شامیرزا اَتّا ریکا مهندس راه وشهرسازی بیه که اداره دِلِه آدِم خَلِه مُهمّی بیه وِه هر سال سه بار اِموئِه شِه محله پِیر و مار سَر زوئه .خا وِنه سر خله شِلّوغ بیه پیر و مار هم انتظار ناشتنه که ریکا بیه وشون پَهلی؛ تیرون دِله وزیر وکیل جا سرِکار داشته؛ کَم پیدا بیه همیشِک سفر خارجی شیه و گِردِسه هر گِدِر شیه وِنه کیجا زنگ زوئه شِه گَتِمار سه بَته نِنا مِه پیرسه دِعا هاکِن صحیح و سالم دَگِرده . شامرزا زِنا نیشت بیه رو به قبله وَچه سِه دِعا کِرده . اتا روز شامیرزا وَچه زا زنگ بزو بِبا این دَفه بموئِه خانه بیه شِما ره سر بزِنه . شامرزا و ونه زِنا خله خوشال بهیه . اَتی وَچون رِ خَوِر هاکِردنه همه بِمونه مَحله پیر مار کُمِک که بِرار خانه بهیه محله . بوم تا بنه ره بسوسنّه لاک و لَوه ره بشوسنه بوردنه شِه سِره مار و پیر چشم براه بینه وچه زا خَوِر هاده کِی اِنِنه . اَتا روز وچه زا خَوِر هِدا که پِهرا اِننه محله . شامرزا شهر وچون خَوِر هاکِرده که پِهرا برار انِه همه اینجه دَواشین خوامبِه گِسفِن بَکوشم . ریکا و کیجا و داماد و پسرزِن و وچه زائون همه بِمونه محله آدِمون هم بمونِه وِرِه احترام هاکِنن . (محله دله اینتی هسه که اتا گت آدم بواشه هر گدر شه محله ره یادهاکنه و بهیه شه پیر و مار پهلی همه وره تحویل گیرنه یک نفر ندونه گمون ورنه وزیر خانه بیه محله )همه بمونه شامرزا سِره تا مهندس بیموئه همینکه پیاده بهیه این همه آدِمون رِه بَدیه خَله ناراحِت بهیه گرم نیته سِلام علیک هاکِرده بورده سِره دِله ونه برار گسفنده بکوشته و همه بوردنه کاروبار پذیرایی دنبال . محلی آدِمون اِمونه شینه .نماشسَر بهیه شام وَرِه کباب دِرِس هاکردنه همه بخردنه مهندس زن و وچه ره خَلِه مِزِه هاکرده دِواره فامیلارِه بدینه. مهندس زنا بورده میهمون خِنِه آماده بواشه که دَگِرده تیرون، بشدوسه نالبِن که ونه یاری دهیه اونتا یاری خَوِه گِته : عا برار جان شی پیر و شی مار اینهمه بگیر ببند هاکردنه مهندس در اِنه اِسا مهندس بموئِه چِچی بهیه وِنِه مافور بِنِه رِه کِل کِرده . مهندس زِنا یالله بَته کِه غیبت رِه تِموم هاکِنن بِمو شه وسیله ره بهیته بورده . راه دله شه مردی رِه بَته جان مَردی همه تِه رِه دوس داشتنه اَتا کَم شه سوعال رِه وا کِردی .مهندس بَته مِن که نِخواسمه این همه آدِم زحِمت دَکِفن اَتا بار اِینتی هاکِردمِه تا دیگه مِه پیرمار اَنده سخت نهیرِن مِن این سِره وچه هسمه نتومبِه شِه فامِیلا ره راحت بوینِم اِسا بَون ونه مافور بِنِه رِه کِل کِنده . مهندس زِنا بزو زیر خَنده بَته اَره راس گنی.
