تیرنگ، حجت الاسلام و المسلمین حاج محمد حسین گلکار استاد و محقق حوزه و دانشگاه و معاونت پژوهش مرکز تخصصی حوزوی تمدن اسلامی:
۱۳ آبان در تقویم انقلاب، فقط یک روز تاریخی نیست؛ صحنهای است که در آن «جوان ایرانی» از تماشاگر به بازیگر تاریخ تبدیل شد. در آن صبح بارانی سال ۱۳۵۷، دانشآموزانی که هنوز بوی گچ و تخته سیاه میدادند، با دستان خالی اما دلی پر از ایمان، در برابر گلولهها ایستادند تا معنای «آزادی» را از نو تعریف کنند. آنان نه برای قدرت، بلکه برای کرامت ایستادند؛ نه برای نفرت، بلکه برای نفی سلطه. از همانجا، مبارزه با استکبار از یک شعار سیاسی، به یک «منش فرهنگی» بدل شد: منشِ عزت، استقلال و خودباوری.
نسل امروز اگر میخواهد آن میراث را حفظ کند، باید بداند استکبار فقط در چهرهی نظامی یا سیاسی ظاهر نمیشود. امروز، استکبار میتواند در قالب رسانههای فریبنده، سبک زندگی وابسته، یا مصرفزدگی پنهان شود. مبارزه با استکبار یعنی «ایستادن بر مرز حقیقت» در دنیایی که دروغ را آراسته و فریب را زیبا میکند. دانشآموز امروزی اگر با تفکر انتقادی، سواد رسانهای و ایمان عقلانی مجهز شود، همان راه را ادامه میدهد که دیروز نوجوانان انقلابی آغاز کردند.
در مدرسهی انقلاب، دانشآموز فقط یادگیرنده نیست؛ آفریننده است. او باید بیاموزد که علم، اگر در خدمت عدالت و معنویت نباشد، به ابزار سلطه تبدیل میشود. امروز رسالت نظام آموزشی ما این است که بهجای تکرار محفوظات، در دانشآموزان روح پرسشگری و تحلیل تربیت کند. همانگونه که رهبر انقلاب بارها فرمودهاند: «دانشآموز باید بداند چرا درس میخواند و برای چه جامعهای علم میاندوزد.»
اما ۱۳ آبان یادآور یک حقیقت دیگر هم هست: قدرت جوانی که باور کند میتواند تغییر ایجاد کند. هر دانشآموز ایرانی، اگر احساس مسئولیت و خودباوری را با دانش و اخلاق همراه سازد، ادامهدهندهی آن راه است. امروز سنگر مبارزه، کلاس درس است؛ میدان جهاد، فضای مجازی؛ و سلاح آن، اندیشهی درست.
ایستادگی جوانان ۱۳ آبان، ثمرهای بود که هنوز هم طعمش در هوای این سرزمین باقی است: طعم عزت. هر نسلی که این عزت را بشناسد و از آن پاسداری کند، در حقیقت سرباز همان جبهه است.
۱۳ آبان، نه پایان یک حادثه، بلکه آغاز یک بیداری است؛ بیداری ملتی که فهمید، حتی در دستان کوچک یک دانشآموز، میتواند ارادهای بزرگ برای تغییر تاریخ نهفته باشد.
