تیرنگ:
در دل شالیزارهای سوادکوه شمالی، جایی میان مه و بوی برنج، پای صحبت کشاورزی نشستیم که عمر خود را وقف زمین کرده، اما امروز جز دلهره، چیزی از خاک حاصلخیزش برداشت نمیکند.
رمضان علیپور، ۵۷ ساله، از اهالی یکی از روستاهای اطراف سوادکوه شمالی، درباره وضعیت کشاورزی در مازندران میگوید:
«ما که همیشه با دلخوشی میکاشتیم، دیگه دلمان خوش نیست. آب کم شده، هزینهها زیاد شده. دیگر کشاورز نمیتواند با این وضعیت دوام بیاورد. الان بذر، کود، سم، همهچیز چند برابر شده است.»
او با اشاره به مشکل کمآبی در منطقه ادامه میدهد:
«باران نیست، سد هم آب نمیگیرد. ما از آببندان استفاده میکردیم، ولی آن هم دیگر جواب نمیدهد. یک زمان با یک موتور پمپ کارمان راه میافتاد، الان با ده تا هم نمیشود. بعضی کشاورزان مجبور شدند زمینهایشان رها کنند.»
یکی دیگر از گلایههای علیپور، نبود حمایتهای بیمهای و بازار فروش است:
«کشاورز تا سرما و گرما رو تحمل کند، برداشت کند، آخرش محصولاتش یا باد میبرد یا دلال. نه بیمه درستحسابی داریم، نه قیمتی که هزینهها رو جبران کند. »
او با نگاهی پر از حسرت به زمینهای سبز اطراف میگوید:
«ما دلمان به زمین خوش بود، ولی الان جوانها فراریان. چه کسی میخواهد با این گرانی، بیثباتی و بیبرنامگی روی زمین کار کند؟ اگه کاری نکنند، نسل کشاورز از بین میرود.»
علیپور همچنین از نبود صنایع تبدیلی در استان گلایه دارد:
«مثلاً پرتقال یا کیوی زیاد شد، روی دستمان میماند. چون سردخانه یا کارخانه فرآوری نیست. دلالان محصولات را ارزان میخرند، بستهبندی میکنند، همان را گران میفروشند.»
در پایان، صدای او لرزان میشود:
«اگه دولت جدی حمایت نکند، این زمینها بیصاحب می مانند. با وعده چیزی درست نمیشود. کشاورز آب، بازار و امنیت شغلی میخواهد.»
