تیرنگ:
مدتی است که موضوع کیفیت نان در بسیاری از نانواییهای استان، به یکی از اصلیترین گلایههای مردم تبدیل شده است. نان که روزگاری نماد برکت و آرامش سفرههای ایرانی بود، این روزها در بسیاری از خانهها به مسئلهای پرحرف و حدیث بدل شده است.
در صف یکی از نانواییها، پیرمردی که سالهاست نان محل را میخرد، با ناراحتی میگوید: «نان دیگر دوام ندارد، تا ظهر خشک میشود. انگار خمیر درست ورز داده نمیشود.» او که نوبتش نزدیک شده، اضافه میکند: «گاهی نان بوی ترشیدگی میدهد یا وسطش خمیر است. مجبوریم بخش زیادی را دور بریزیم.» این سخنان در محلههای مختلف تکرار میشود؛ از مرکز شهر تا روستاهای اطراف، مردم از کیفیت پایین نان و تغییر طعم آن گلایه دارند.
کارشناسان محلی معتقدند که بخشی از مشکل به کیفیت آرد و رعایت نکردن زمان تخمیر برمیگردد.
از سوی دیگر، نبود نظارت مستمر و کاهش آموزشهای فنی برای نانواها، سبب شده تا کیفیت نان در برخی نقاط استان پایین بیاید.
در کنار همه اینها، مردم بر این باورند که نظارت جدیتری باید انجام شود. «نان قوت غالب مردم است، نه کالای لوکس»؛ این جملهای است که بارها از زبان شهروندان شنیده میشود. آنان انتظار دارند مسئولان، بازرسیهای منظمتری از نانواییها داشته باشند و در کنار برخورد قانونی، برنامهای برای بهبود آموزش و کیفیت آرد تدوین کنند.
مردم میخواهند نانی که میخرند، بوی تازگی بدهد، نه طعم گلایه.
