تیرنگ:
اگرچه مناسبسازی نباید فقط مختص معلولان باشد و مرزبندی بین افراد سالم و معلول امری منطقی نیست، بیتوجهی به استانداردهای شهرسازی در این حوزه مشکلات زیادی برای معلولان ایجاد کرده است. مناسبسازی الزام قانونی مدیریت شهری و روستایی است، اما به علت بیتوجهیهایی که از چند دهه پیش تاکنون تداوم داشته، در طراحی شهری اجرای این امر با مشکل و مانع روبهرو است.
مدیرعامل جامعه نابینایان و کم بینایان در مازندران شمار اعضا را هشت هزار و ۷۷۰ نفر ذکر کرد و گفت: هیچ پشت نوبتی دریافت خدمات و تجهیزات در استان نداریم.
مهدی مسلمی افزود: در استان مازندران هشت هزار و ۷۷۰ نابینا وجود دارد و سازمان بهزیستی یکی از سازمانهای اصلی حمایت کننده جامعه هدف به شمار میرود.
وی با بیان اینکه دو هزار ۳۹۴ نفر نابینای شدید، نابینای متوسط دو هزار و ۱۴ نفر و خفیف دوهزار و ۸۶۴ نفر در استان زندگی میکنند، ادامه داد: از نظر جنسیتی بیش از سه هزار و ۵۰۰ نابینای استان را بانوان و پنج هزار و۷۳۵ نفر را مردان تشکیل میدهد.
وی گفت: دو هزار و ۵۷۷ نفر از این تعداد را افراد مجرد و مابقی متعهد هستند و بیشترین نابینایان و کمبینایان در ساری و بابل و کمترین سیمرغ و کلاردشت وجود دارند.
مسلمی با بیانی که در استان مازندران پشت نوبتی دریافت تسهیلات و خدمات نداریم، گفت: همچنین پشت نوبتی برای دریافت خدمات توانبخشی نیز تجهیزات توانبخشی نیز نداریم.
وی نبود اعتبارات مالی به اندازه کافی را از جمله مشکلات فراروی ذکر کرد و گفت: عدم استفاده از روشها و مکانیزمها برای مناسب سازی از دیگر مشکلات و مسائل به شمار میرود.
مدیرعامل جامعه نابینایان و کم بینایان در مازندران مناسب سازی نشدن معابر و ساختمانها را از جمله چالشها ذکر کرد و گفت: محدودیتهای زیادی در ساختمانها وجود دارد و برخی از ساختمانها از ۵۰ امتیاز ۷ امتیاز کسب کردند.
مدیرعامل انجمن معلولان مازندران اشتغال افراد تحت پوشش را از دیگر مطالبات و خواستهها ذکر کرد.
استاندار سابق مازندران نیز در دیدار با رییس سازمان بهزیستی کشور با بیان اینکه کار کردن در راستای الگوی حکمرانی امیرالمومنین علی (ع) جای تقدیر دارد و مدیران در هر پست و مقامی باید مولای متقیان را الگوی خود قرار دهند، تصریح کرد: باید به مناسب سازی فضا و اماکن شهری و روستاها توجه ویژه ای شود.
یوسف نوری افزود: یکی از اهداف استانداری مازندران توجه به حضور پررنگ افراد دارای معلولیت در جامعه است و در این راستا، ویژه سازی اردوگاه برای افراد دارای معلولیت یکی از برنامه های اصلی در این حوزه است.
وی با بیان اینکه افراد دارای معلولیت در عرصه های مختلف خوش درخشیدند و باید در جامعه حضور فعالی داشته باشند تا توانمندی های خود را به نمایش بگذارند، اظهار کرد: تمام مدیران دستگاه های اجرایی استان باید همسو با تحقق این مهم، زمینه حضور بیشتر معلولان را در جامعه فراهم کنند.
✓ مناسبسازی پروژههای عمرانی برای معلولان
یک کارشناس امور شهری در گفت وگو با ما با بیان اینکه باید پروژههای عمرانی برای معلولان مناسبسازی میشود ، گفت: معلولان جزئی جدا نشدنی از جامعه و مانند بقیه شهروندان هستند که باید از حقوق شهروندی بهرهمند شوند.
امیدی اظهار کرد: باید در همه شهرها فضاهای ورزشی و توانبخشی بر اساس نیاز معلولان ضایعه نخاعی هم ساخته شود. زندگی عادی مانند سایر شهروندان حق معلولان است و فضای شهری باید برای این افراد مناسبسازی شود.
وی صدور پایان کار برای ادارات دولتی، نهادهای همگانی و مدارس را منوط به رعایت قوانین مناسبسازی برای معلولان دانست و افزود: بررسی راهکارهای مناسبسازی در مدارس، معابر، خیابانها، اتوبوسها، مراکز درمانی و دستگاههای خودپرداز بانکها انجام شوددر این زمینه اقداماتی انجام شد که کافی نیست.
✓ بسترسازی نامناسب؛ مانع فعالیت اجتماعی
یک معلول کم توان جسمی هم با بیان اینکه یکی از مشکلات معلولان تردد آنان در جامعه است، گفت: اگر فضای تردد برای معلولان در جامعه مناسب باشد، میتوانیم با آسودگی بیشتری به رفع سایر نیازهای خود بپردازیم و حتی در اقدامهای اجتماعی نیز سهیم و شریک شویم.
او گفت: تلاش برای جذب و استخدام افراد ضایعات نخاعی در دستگاههای دولتی و غیردولتی، پیشبرد اهداف مركز حمایتی و كوشش برای رفع مشكلات بهداشتی، درمانی و توانبخشی و ارائه طرحهایی برای پیشگیری، درمان و نحوه كمكهای اولیه و ثانویه به افراد آسیب دیده نخاعی، كوشش برای تهیه مسكن و مناسبسازی محل زندگی افراد ضایعه نخاعی و ایجاد تسهیلات رفتوآمد، رفع موانع معماری، ارائه خدمات معیشتی با همكاری سازمانها و مراكز خیریه دولتی و غیردولتی و برگزاری سمینارها و گردهماییهای فرهنگی، هنری، تفریحی و ورزشی از مهمترین درخواستهای معلولان است.
این معلول افزود: جامعهای که فکر میکند فرد معلول توان فعالیتهای اجتماعی را ندارد، بیمار است؛ زیرا این جامعه است که توان بهکارگیری این افراد را ندارد و نمیتواند امکان حضور فرد معلول را در اجتماع فراهم آورد.
