بسم الله الرحمن الرحیم
حجت الاسلام امیرحسین کامل نواب،
محقق و پژوهشگر حوزه ادیان و فرق انحرافی:
این چند سطر را باید با آرامش خواند و کمی تأمل کرد چرا که همه ما دغدغه ای از جنس فرهنگ داریم، اما در سایه کم توجهی، خرده فرهنگ ها جای خود را به فرهنگ اصیل می دهند و قطعا بزرگترین اتفاق شوم مضمحل شدن اصالت است؛ اصالتی برآمده از اسلامیت و ایرانیت!
در جامعه اصیل ما فرهنگ بی دردی، درد است! این فرهنگ برآمده از انسانیتی است که در ضمیر ما نهادینه شده است و انسان فرهنگی در هرزمانی دردمند از مشکلات جامعه است و نمی تواند بی تفاوت از درد و غم دیگران باشد.
حضور خیرین، انجمن ها و خیریه های همنوع دوستانه در دوردست ترین نقاط ایران عزیزمان نشان از علاقه فرهنگ اصیل جامعه ما به دردِ «رفعِ درد دردمندان» است.
در فرهنگ اصیل ما، مردم غمخوار یکدیگرند و در کنار هم تحمل مشکلات و سختی ها را آسان می کنند، اما فرهنگ های فرنگی یا وارداتی با استفاده از ابزارهای مختلف سعی در محور قرار دادن «خود» دارند؛ به عنوان مثال در میان طرفداران قانون جذب فکر کردن به کودکی یتیم، یا فقیری مستمند، افکار منفی را به سوی فرد می کشاند؛ پس نه تنها حرکت به سمت او برای رفع نیازش ممنوع است، بلکه از این امواج منفی باید فرار نمود! بیچاره کودک یتیم، فقیر، مستضعف!
متحجران نیز غم غیرخودشان را برنمی تابند؛ چرا که چاره ی رفع اندوه کودک مظلوم لبنان وغزه را تنها در ظهور منجی می دانند در حالیکه او در عصر غیبت، برای رفع غم و مصیبتش نیازمند تلاش برادران و خواهران مسلمان خود است!
آری ماجرای تمامی فرهنگ های فرنگی اینگونه است روزی با شعار صلح کل، لحظه ای با شعار وحدت عالم انسانی و گاهی با شعار شعور کیهانی ما را از فرهنگ اصیلمان دور می سازند.
و چه شیرین است این فرهنگ های فرنگی به کام آنان که کودکان، زنان و مظلومین عالم را به خاک و خون کشیده و دارایی آنان را به تاراج می برند.
نکند کار خودشان باشد!
از درد سخن گفتن و از درد شنیدن
با مردم بی درد ندانی که چه درد است…
مهرداد اوستا (شاعر)
