تیرنگ:
فرسایش خاک، دیگر یک پدیده پنهان نیست؛ بلکه به بحرانی تبدیل شده که ریشه در سبک نادرست توسعه دارد. در گفتوگویی با حسینی، کارشناس منابع طبیعی و پژوهشگر حوزه آب و خاک، به بررسی ابعاد این چالش پرداختهایم.
تیرنگ: وضعیت فرسایش خاک در مازندران را چگونه ارزیابی میکنید؟
حسینی: متأسفانه شرایط بسیار نگرانکننده است. مازندران یکی از حاصلخیزترین خاکهای کشور را دارد، اما در دو دهه اخیر، تغییر کاربری گسترده، تخریب پوشش گیاهی و توسعه بیرویه ساختوساز، باعث شده خاک این منطقه بهشدت آسیبپذیر شود. ما با نوعی «نابودی تدریجی» سروکار داریم که پیامدهای آن بهزودی دامنگیر کشاورزی، آب و سایر حوزهها خواهد شد.
تیرنگ: مهمترین عوامل این فرسایش چیست؟
حسینی: نخست، از بین رفتن پوشش گیاهی در مناطق شیبدار است که بهطور طبیعی از حرکت و شسته شدن خاک جلوگیری میکند. دوم، تغییر کاربری جنگل و مرتع به باغ و ویلا، که هم ذخایر خاکی را تهی میکند و هم ظرفیت نفوذپذیری زمین را کاهش میدهد.
تیرنگ: این فرسایش چه پیامدهایی برای آینده خواهد داشت؟
حسینی: کاهش بهرهوری کشاورزی، افزایش رسوبگذاری در رودخانهها، تهدید منابع آبی، و حتی تخریب زیستگاه جانوری. اگر اقدامی فوری انجام نشود، در ۱۰ تا ۱۵ سال آینده بسیاری از زمینهای فعلی دیگر برای کشاورزی مناسب نخواهند بود.
تیرنگ: چه راهکاری پیشنهاد میکنید؟
حسینی: بازگشت به اصول آبخیزداری، آموزش و آگاهسازی جوامع محلی، توقف ساختوساز در اراضی شیبدار، و اجرای طرحهای جدی حفاظتی. همچنین نقش رسانهها در اطلاعرسانی و مطالبهگری حیاتی است.
تیرنگ: سخن پایانی؟
حسینی: اگر امروز خاک را نجات ندهیم، فردا پشیمان میشویم. فرسایش، فقط مسئله طبیعت نیست؛ مسئله آینده ماست.




















































































