فرسایش خاک، تهدیدی برای آینده کشاورزی مازندران
فرسایش خاک، تهدیدی برای آینده کشاورزی مازندران
فرسایش خاک، دیگر یک پدیده پنهان نیست؛ بلکه به بحرانی تبدیل شده که ریشه در سبک نادرست توسعه دارد. در گفت‌وگویی با حسینی، کارشناس منابع طبیعی و پژوهشگر حوزه آب و خاک، به بررسی ابعاد این چالش پرداخته‌ایم.

 

تیرنگ:

فرسایش خاک، دیگر یک پدیده پنهان نیست؛ بلکه به بحرانی تبدیل شده که ریشه در سبک نادرست توسعه دارد. در گفت‌وگویی با حسینی، کارشناس منابع طبیعی و پژوهشگر حوزه آب و خاک، به بررسی ابعاد این چالش پرداخته‌ایم.

تیرنگ: وضعیت فرسایش خاک در مازندران را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

حسینی: متأسفانه شرایط بسیار نگران‌کننده است. مازندران یکی از حاصلخیزترین خاک‌های کشور را دارد، اما در دو دهه اخیر، تغییر کاربری گسترده، تخریب پوشش گیاهی و توسعه بی‌رویه ساخت‌وساز، باعث شده خاک این منطقه به‌شدت آسیب‌پذیر شود. ما با نوعی «نابودی تدریجی» سروکار داریم که پیامدهای آن به‌زودی دامنگیر کشاورزی، آب و سایر حوزه‌ها خواهد شد.

تیرنگ: مهم‌ترین عوامل این فرسایش چیست؟

حسینی: نخست، از بین رفتن پوشش گیاهی در مناطق شیب‌دار است که به‌طور طبیعی از حرکت و شسته شدن خاک جلوگیری می‌کند. دوم، تغییر کاربری جنگل و مرتع به باغ و ویلا، که هم ذخایر خاکی را تهی می‌کند و هم ظرفیت نفوذپذیری زمین را کاهش می‌دهد.

تیرنگ: این فرسایش چه پیامدهایی برای آینده خواهد داشت؟

حسینی: کاهش بهره‌وری کشاورزی، افزایش رسوب‌گذاری در رودخانه‌ها، تهدید منابع آبی، و حتی تخریب زیستگاه جانوری. اگر اقدامی فوری انجام نشود، در ۱۰ تا ۱۵ سال آینده بسیاری از زمین‌های فعلی دیگر برای کشاورزی مناسب نخواهند بود.

تیرنگ: چه راهکاری پیشنهاد می‌کنید؟

حسینی: بازگشت به اصول آبخیزداری، آموزش و آگاه‌سازی جوامع محلی، توقف ساخت‌وساز در اراضی شیب‌دار، و اجرای طرح‌های جدی حفاظتی. همچنین نقش رسانه‌ها در اطلاع‌رسانی و مطالبه‌گری حیاتی است.

تیرنگ: سخن پایانی؟

حسینی: اگر امروز خاک را نجات ندهیم، فردا پشیمان می‌شویم. فرسایش، فقط مسئله طبیعت نیست؛ مسئله آینده ماست.