رضا شریعتی، خبرنگار
گردشگری تنها به بازدید از سواحل، جنگلها یا مراکز تاریخی محدود نمیشود. امروز دنیا به سمت تجربههای تازه حرکت کرده و یکی از جذابترین آنها گردشگری کشاورزی است؛ جایی که گردشگر به جای هتلهای لوکس، راهی روستاها و مزارع میشود تا زندگی واقعی کشاورزان را لمس کند.
استان مازندران با طبیعت بینظیر و تولیدات متنوع کشاورزی، ظرفیت کمنظیری برای این نوع گردشگری دارد. مزارع برنج، باغهای مرکبات و کیوی، شالیزارهای وسیع و حتی کارگاههای تولید محصولات محلی میتوانند به مقصدی متفاوت برای گردشگران تبدیل شوند. تصور کنید مسافری از تهران یا حتی خارج از کشور، پای در شالیزار میگذارد، دستانش را در گل فرو میبرد و در کنار کشاورز محلی نشای برنج میکارد. این تجربه نه تنها سرگرمکننده و ماندگار است، بلکه پلی عمیق میان گردشگر و فرهنگ بومی ایجاد میکند.
مزیت این نوع گردشگری فقط در جذابیت نیست. وقتی گردشگر به مزرعه میرود، اقتصاد محلی هم جان تازهای میگیرد. روستاییان میتوانند محصولاتشان را مستقیم بفروشند، اقامتگاههای بومگردی ایجاد کنند و صنایع دستیشان را عرضه کنند. این یعنی درآمد پایدار برای کشاورز بدون نیاز به ترک زمین و مهاجرت به شهر.
از سوی دیگر، حضور گردشگران در مزارع میتواند به حفظ محیط زیست هم کمک کند. وقتی بازدیدکننده با اهمیت خاک، آب و کشاورزی پایدار آشنا شود، نگاه مسئولانهتری نسبت به طبیعت پیدا میکند. این همان جایی است که گردشگری و کشاورزی دست در دست هم توسعهای پایدار را رقم میزنند.
اما برای رسیدن به این هدف، باید برنامهریزی جدی صورت گیرد: ایجاد مسیرهای گردشگری کشاورزی، آموزش کشاورزان برای میزبانی گردشگران، تبلیغات هدفمند و البته حمایت دولت و بخش خصوصی. مازندران میتواند با طراحی بستههای جذاب گردشگری روستایی، الگویی برای سایر استانها باشد.
در نهایت، باید باور کنیم که مزرعه فقط محل تولید محصول نیست؛ میتواند مقصدی گردشگری، فرهنگی و آموزشی باشد. اگر امروز برای رونق این بخش اقدام کنیم، فردا شاهد اقتصادی شکوفاتر، طبیعتی سالمتر و گردشگرانی راضیتر خواهیم بود.
