تیرنگ، رقیه سعیدینژاد
معنی کلمات: کال چرم /کفش چرمی، بوره/ببرد، اَی/باز یا هربار، تیساپه/پابرهنه
در زمان هایی که زندگی روستایی در مازندران بسیار رونق داشت هر خانواده در حیاط منزل یک سگ داشت که علاوه بر نگهبانی همراه گله و چوپان به صحرا می رفت و بازمی گشت سگ ها علاقه زیادی به بوی پای صاحبان خود دارند و اغلب کفش های صاحب خود را بو می کشند و با خود به لانه یا مکان دیگری می برند یا روی ان می خوابند تا هر لحظه احساس کنند صاحبشان در کنارشان است در ان زمان کفش رایج بین مردمان روستا که اغلب می پوشیدند از چرم بود و کلوش نوعی کفش یا پاپوش ساده بود که بیرونش از چرم و داخل ان از کنف بود و ارزش زیادی داشت و سگ به کفش دزدی معروف بود اما این مثال بیشتر در باب کسانی به کار می رود که فرد هرچه قدر با مال دیگران ثروتمند شود راه به جایی نخواهد برد و در نهایت محتاج و ندار خواهد بود.
میرزا احمد پایین محل اَتا کِچک بِقالی داشته و انواع و اقسام لوازم ونه دله روته از وسایل ریز تا دِرِشت که مردِم سه آبادی لازم داشتنه ونِه دلِه دهیه یارممِد اَتا جِوان بیه که با کارگِری هر فصل دلِه وِنه روز شو بیه. گاهی وقتا ونِه دسمِزد شالی یا میوه یا مال بیه که شِه وردِه روته ونِه مِزد بیه بعضی وقتا یارده دائه میرزاحمد رِه روته میرز احمد بفهمسه هر دفه بار سر زوئه و کمتِر روته چند دفه ونه خوه بته ولی وه مُنکِر بیه خلاصه چون وه خواسه ورِه کمِک هاکِنه قبول کِردِه وِنه بار رِه خَریّه چند سال بُگذِشته و یارممد خلِه پول جمع هاکِرده چندتا گو بَخریه وِنه کار و کاسبی بیته بزو دلالی دله پولدار بهیه . مردم ونه جا بار خرینه راضی نَهینه همه گِتنه وِه کم فروشی کِنده ولی چون یار ممد کار بهیته و چندتا هم محلی رِه بورده شه پیش کار هدائه مردم ساکت بینه اتا شو ونه اِنبار تَش هایته هرچی داشته و ناشته بَسوته ونه اتا کارگر هم زخمی بهیه بوردنه بیمارستان ونه خرج خله زیاد بهیه یارممد بِموئِه میرزاحمد پیش بته مه دست خالی بهیه مره پول قرض هاده شه کارگر رِه درمون هاکِنم اَی کارگِری کِمبه تِره پس دِمبه. میرزاحمد شِه سرِ ره تِکون هِدا بته یار ممد تِه جِوون هَسّی شایِد نَدونی مال حِلال بالاخره صاحابِ جا وِفا کِنده ولی مالِ دِزدی هیچ جا نَرِسنه سگ هرچی کال چرم بَوره اَی تیساپه هَسّه این دَفه تِره کمِک کِمبِه ولی بور کارِ حِلال دِمبال شِه زندگی رِه دِرِس هاکِن الان تِه مال تَش هایته پاک بهیه ایندفه شِه دست بِهِل شِه دوش سر حِلال بخر .
