تیرنگ:
در یکی از کوچههای حاشیه شهر، گفتوگویی کوتاه اما پرمعنا با رستگار، یک کارشناس محیطزیست و فعال حوزه حیوانات شهری شکل گرفت. او سالهاست داوطلبانه در زمینه مراقبت از حیوانات بیسرپناه فعالیت میکند و تجربهاش از نزدیک با واقعیتهای میدانی گره خورده است.
به گفتهی او، مسئله سگهای ولگرد تنها یک چالش زیستمحیطی نیست، بلکه به حوزههای فرهنگی، اجتماعی و مدیریتی نیز مربوط میشود. او با نگاهی نگران اما واقعبینانه گفت که نگاه مقطعی و صرفاً جمعآوری این حیوانات هیچگاه پاسخگو نخواهد بود.
وی با تأکید بر نقش مدیریت شهری در کنترل این وضعیت افزود:
«موضوع سگهای ولگرد تنها با جمعآوری مقطعی حل نمیشود. ما نیازمند اجرای طرحی پایدار شامل واکسیناسیون، عقیمسازی و تأمین پناهگاههای موقت هستیم. شهرداریها، دهیاریها و شبکه دامپزشکی باید در قالب یک طرح مشترک عمل کنند تا از بازتولید این چرخه جلوگیری شود.»
او میگوید در بسیاری از شهرها، طرحهای جمعآوری بدون برنامه باعث شده حیوانات از یک منطقه به منطقهای دیگر منتقل شوند و عملاً مسئله بهجای حل، جابهجا شود. از نگاه او، تنها راه واقعی، اقدام منسجم و علمی است که هم امنیت شهروندان و هم حقوق حیوانات را در نظر بگیرد.
این کارشناس محیطزیست همچنین بر اهمیت آموزش عمومی تأکید کرد و گفت: «فرهنگ رهاسازی حیوانات خانگی باید اصلاح شود. بخشی از سگهای ولگرد در واقع حیوانات اهلی هستند که به دلیل بیتوجهی صاحبانشان در طبیعت رها شدهاند. آموزش از طریق مدارس، رسانهها و حتی شبکههای اجتماعی میتواند نقش مهمی در کاهش این رفتارها داشته باشد.»
او باور دارد که راهحل نهایی نه در حذف حیوانات، بلکه در اصلاح رفتار انسانهاست. به گفته او، اگر مردم بدانند مسئولیت نگهداری از حیوان خانگی تا پایان عمر آن است، دیگر شاهد رهاسازیهای گسترده نخواهیم بود.
او سخنش را با لحنی آرام اما امیدوارانه پایان داد: «اگر مردم، نهادها و رسانهها همدل شوند، میتوان این بحران را به فرصتی برای آموزش، مهربانی و همزیستی تبدیل کرد. شهر سالم، شهری است که در آن انسان و حیوان، هر دو در آرامش زندگی کنند.»
